อมมุงดูรอบๆ พลอยโดนลูกหลงไปด้วย ถอยหลังกันระนาว
จากนั้นแขนศิลาก็เริ่มปริแตก แหลกสลาย!
ลาวาสีแดงร้อนระอุทะลักออกจากรอยแตกของแขน
มนุษย์หินร้องลั่น ถอยหลังกรูด ใบหน้าประหวั่นพรั่นพรึง “เจ้า…เจ้าทำร้ายข้าได้!”
มันไม่อยากเชื่อเลยว่า นักเรียนระดับหล่อเลี้ยงจิตขั้นต้นคนหนึ่ง จะใช้เพลงกระบี่ที่น่ากลัวเช่นนี้ได้
อันหลินสะบัดกระบี่อย่างผิดหวังเล็กน้อย มนุษย์หินผิวด้านและหนาเกินความคาดหมายของเขา แต่ก็กระทบไม่มาก อย่างน้อยก็ทำอันตรายมันได้
เหยาหมิงซีกับเหยาซิ่วนัยน์ตาวาวโรจน์เมื่อเห็นอันหลินทำให้มนุษย์หินบาดเจ็บ รู้สึกเหมือนได้ระบายอารมณ์ ในใจลุ้นระทึกยิ่งนัก
นักเรียนที่รุมล้อมเองก็พากันโห่ร้องดีใจเช่นกัน
“ตัวแทนแห่งหอสร้างโลกอะไรกัน ก็เป็นเรื่องที่จัดการได้ในกระบี่เดียวสำหรับเทพอันอยู่ดี”
“นี่เทพอันกักเก็บความสามารถอยู่นะ มิเช่นนั้นแค่นิ้วเดียวก็คลี่คลายแล้ว!”
“สำคัญที่การแลกเปลี่ยน หากใช้พลังทั้งหมดตั้งแต่แรก เทพอันก็หมดสนุกน่ะสิ…”
…
อันหลินฟังเสียงวิจารณ์รอบทิศทางด้วยใบหน้าผ่อนคลาย แต่มนุษย์หินทั้งตะลึงและโมโห
“เอาอีก!” มนุษย์หินตะโกนลั่น พุ่งไปหาอันหลินอีกครั้ง
ครั้งนี้มันระเบิดเปลวไฟสีชาดแผ่คลุมไปทั่ว ความเร็วในการเคลื่อนไหวพุ่งทะยาน แม้แต่พลังก็แปรเปลี่ยนเป็นมหาศาลยิ่งกว่าเดิม
อันหลินย่นคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าหลังมนุษย์หินเพลี่ยงพล้ำแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“หยุดนะ!” เสียงตวาดแว่วมาจาก
