จะหยอกล้อขึ้นมา จำต้องปล่อยให้เขาเดินจากไป
“เอาละ วันนี้หยุดซ้อมร้องเพลงก่อน ต้องรีบนำข่าวนี้ไปบอกศิษย์พี่อันหลิน ให้เขาได้เตรียมตัวล่วงหน้าสักหน่อย!” เหยาซิ่วเดินลงเขาไปอย่างลิงโลด จินตนาการในใจว่าเมื่ออันหลินทราบข่าว จะต้องมองตนเปลี่ยนไปจากเดิม ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น
ขณะเดียวกัน สำเภาขนาดใหญ่ยักษ์ลำหนึ่งก็ทะลุผ่านชั้นเมฆ แล่นมาแต่ไกล
สำเภาเป็นสีเหลืองอ่อน เก่าครึและยิ่งใหญ่ สองฝั่งมีปีกแสงที่ยาวร่วมร้อยจั้งกำลังเคลื่อนไหว ลำแสงสีขาวปกคลุมเหนือสำเภาทั้งลำ แลดูเลื่อนลอยและลึกลับ
อีกด้านหนึ่ง จานบินสีเงินลำหนึ่งก็ค่อยๆ ร่อนมาอย่างเชื่องช้าเช่นกัน
เปลือกหุ้มของมันแข็งแรงทนทาน แฝงด้วยแสงแวววับของโลหะ ใต้จานบินมีกระแสไฟโลดแล่น หากไม่รู้คงคิดว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์จักรกล แต่มันกลับเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เท่านั้น
ภายในจานบินมีมนุษย์ต้นไม้ที่รากไม้พัวพันไปทั้งร่าง มนุษย์หินที่เปลวไฟลุกโชนตรงหน้าอก และมีสัตว์ประหลาดที่เด็ดผลไม้บนลำต้นของตัวเองออกมาแล้วลิ้มรสอย่างเอร็ดอร่อยด้วย
พวกมันมาจากอาณาจักรธรรมชาติ เป็นอัจฉริยะของกลุ่มอิทธิพลหอสร้างโลก สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ทอดมองแผ่นดินลอยฟ้าที่ปรากฏสู่สายตา ใบหน้าต่างก็แสดงอาการตื่นเต้นดีใจ
ชัยชนะของการชุมนุมมรรคเทศนาสี่ทิศคราวนี้ ต้องเป็นของพวกมันแน่นอน!
