ภาคเรียนใหม่มาถึง
อาคารเรียนของอันหลิน ย้ายมายังสถานที่ซึ่งมีชื่อว่า เขตปีกปัณฑูร มันเป็นเขตเฉพาะของนักเรียนชั้นปีที่สอง
เหล่าหนุ่มสาวของรุ่นใหม่ พากันเดินเข้ามายังประตูของสำนักอย่างไม่ขาดสาย ใบหน้าของแต่ละคนล้วนมีประกายของความสดใส
หนึ่งวันก่อนเปิดเทอมอย่างเป็นทางการ อันหลินกลับมาที่ประตูสำนักอีกครั้ง พลันก็รู้สึกหดหู่ใจขึ้นมานิดหน่อย
ยังไม่ทันไร หนึ่งปีก็ผ่านไปแล้ว…
ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังเป็นปุถุชนคนธรรมดาที่ไม่รู้อะไรอยู่เลย
ตรงหน้าประตูนี่แหละ ที่เขาพบเจอกับเพื่อนบำเพ็ญเซียนคนแรกในชีวิต สวีเสี่ยวหลาน
นึกถึงเหตุการณ์ที่ทั้งคู่หัววัวไม่ตรงปากม้า[1]ในคราแรก คนหนึ่งพูดภาษาจีนกลาง อีกคนพูดภาษาบรรพกาลที่พิลึกหายาก เขาก็อดขำไม่ได้
เขาเดินหน้าต่อ มาถึงจัตุรัสเล็กๆ แห่งหนึ่ง พื้นที่ของมันไม่ใหญ่ แต่กลับมีนักเรียนร่วมพันกำลังล้อมมุงดู
ศิลาสีดำขนาดมหึมาตั้งตระหง่านท่ามกลางฝูงชน มีแสงสีขาวผุดออกมาเป็นระยะๆ
อืม…นี่เป็นศิลาตรวจสอบระดับพลังยุทธ์
จำได้ว่าตอนนั้น ฉายา ‘เด็กเส้นที่เส้นใหญ่ที่สุด’ ซึ่งลือเลื่องไปทั่วสำนักได้มาจากที่นี่
อันหลินยิ้มบางๆ ตอนนี้เขาเป็นนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว แม้เทคนิคจะเบี้ยวไปบ้าง สิ่งที่ก่อตัวเป็นขุมพลังสัตว์ แต่อย่างน้อยก็นับว่าปลาเค็มลืมตาอ้าปากได้แล้ว
น่าเสียดาย…ตอนนั้นไม่มีใครกระโดดออกมาเหยียบย่ำซ้ำเติมเขา ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงฟาดหน้าสักฉาดได้
ศิลา
