บคุณศาสตราจารย์หยางอีกครั้ง
“หากว่าหุ่นยนต์ตัวนี้ร่วมรบอย่างเป็นทางการ จะอยู่ได้เพียงหนึ่งชั่วยาม หลังพลังงานสะสมในแหล่งพลังงานหมดแล้ว จำต้องชาร์จด้วยหนึ่งหมื่นหินวิญญาณ” ศาสตราจารย์หยางพูดเสริม
อันหลินพยักหน้า ค่าใช้จ่ายแค่นี้ยังนับว่าจ่ายไหว
ต่อไปต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ ก็เป็นหนึ่งในไพ่ตายป้องกันตัวของเขาแล้ว
“มีอีกประการหนึ่ง แหล่งพลังงานที่ข้าประดิษฐ์ กระตุ้นพลังงานของหุ่นยนต์ได้เพียงราวๆ ร้อยละยี่สิบเท่านั้น ต่อไปข้าจะผลิตแหล่งพลังงานที่ดีกว่านี้ให้เจ้า” ศาสตราจารย์หยางพูดต่อ
อันหลินมองศาสตราจารย์อย่างซาบซึ้ง เทคโนโลยีมีจำกัดอยู่แล้ว เขาไม่คาดหวังว่าจะผลิตพลังงานที่กระตุ้นพลังงานของหุ่นยนต์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ความจริงแล้วพลังงานของหุ่นยนต์ถูกกระตุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ เขาก็พอใจมากแล้ว
ตอนนี้ ศาสตราจารย์หยางกลับพูดว่าจะช่วยพัฒนาแหล่งพลังงานให้เขาต่อไป เขาย่อมต้องซาบซึ้งและปลาบปลื้มมากเป็นธรรมดา
“ดูแลย่ำรุ่งกับแสงอรุณให้ดีละ” ศาสตราจารย์หยางตบไหล่อันหลินปุๆ
“อะไรนะ” อันหลินชะงัก
“ข้าหมายถึงชื่อหุ่นยนต์สองตัวนั้นของเจ้า” ศาสตราจารย์หยางอธิบาย
เขาตัดสินใจว่าจะใช้วิธีการที่อ่อนโยนบวกสัญญาณบอกเป็นนัย พาแนวความคิดของเจ้าหนุ่มคนนี้กลับมา
“อย่าตั้งชื่อสุ่มสี่สุ่มห้าสิขอรับ ข้าคิดว่าต๋าอีกับต๋าเอ้อร์เพราะแล้ว” อันหลินพูดอย่างเคร่งขรึม
ศาสตราจารย์หยาง “…”
…………
[1] เหลียงจิ้งหรู นักร้องชาวจีน เจ้า
