“ดาวเด่นหลานเยว่มาแล้ว” เมื่อสิ้นเสียงประกาศ
แอ๊ด
หญิงที่เยื้องย่างด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยก็ผลักประตูเข้ามา
นางสวมชุดสีฟ้า รูปโฉมงดงาม เส้นผมดำขลับดุจแพรไหมพลิ้วไหวตามแรงลม ดวงตาคู่สวยกวาดมอง สุดท้ายก็หยุดสายตาลงที่อันหลิน ก้มตัวเล็กน้อย เอ่ยเสียงราบเรียบว่า “ข้าน้อยหลานเยว่ ขอคารวะคุณชาย”
อันหลินมองหลานเยว่แวบหนึ่ง จากนั้นก็ถลึงตาใส่ต้าไป๋แล้วถามว่า “เจ้าเรียกนางมาด้วยงั้นหรือ”
ต้าไป๋ส่ายหน้าหวือ แต่ดวงตากลับเป็นประกาย “ข้าไม่ได้เรียก แต่หญิงคนนี้ยอดเยี่ยมนัก ให้นางอยู่ด้วยเถอะ!”
อันหลินตบหน้าผากดังฉาด คิดว่าต้าไป๋หมดทางเยียวยาแล้ว เห็นหญิงงามก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ถ้าเป็นแบบนี้ ชิงหัวจะทำอย่างไร
แม่เล้าที่ยืนข้างหลังอันหลินเห็นดังนั้นก็เริ่มพูดขึ้นมาว่า “หลานเยว่เป็นดาวเด่นแห่งหอธารวสันต์ของเรา การขับขานของนางเป็นอันดับหนึ่งในเขตสือฮวา คุณชายจะลองฟังหรือไม่”
“การขับขานเป็นอันดับหนึ่งในเขตสือฮวาหรือ” อันหลินได้ฟังก็พยักหน้า
เขาชื่นชอบบทเพลงของแดนจิ่วโจวอย่างน่าประหลาด ในเมื่อหลานเยว่คนนี้ร้องเพลงได้ งั้นลองฟังดูก็ไม่เสียหาย
“เช่นนั้นข้าไม่รบกวนคุณชายแล้ว” เมื่อเห็นอันหลินพยักหน้าตกลง แม่เล้าก็เดินออกจากห้องไปอย่างน่าชื่นตาบาน
หลานเยว่ยิ้มหวาน อุ้มพิณไม้โบราณ นั่งบนเก้าอี้แล้วเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายจะฟังบทเพลงระดับใด”
อันหลินได้ฟังก็ชะงักงัน “มีเพลงระดับใดบ้าง”
“ขับร้องตามอารมณ์ บท
