เขาหลงรักที่นี่เข้าแล้ว
ที่นี่มัน…สวรรค์ชัดๆ!
ในตอนนั้นเอง เมิ่งจือที่สวมชุดกระโปรงสีขาวก็เยื้องย่างมา เอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนหวานแต่เจือความน่าเกรงขามว่า “ของเล่น กำลังคิดอะไรอยู่หรือ”
ปิงฝูยิ้มตาหยี “เรียนนายหญิง ข้ากำลังคิดว่าเมื่อใดเจ้าถึงจะเลิกเล่นเหมือนเด็ก ไม่เรียกข้าว่าของเล่นอีก”
เมิ่งจือได้ฟังก็พูดเสียงเกรี้ยวว่า “ของเล่นเป็นเรื่องชั่วชีวิต ต่อให้ถูกเล่นจนพัง! ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่เจ้าเป็นของเล่นของข้าได้หรอก”
มุมปากของปิงฝูกระตุก ไยประโยคนี้จึงฟังดูน่ากลัวปานนี้ล่ะ
เมิ่งจือยื่นแขนที่เนียนละเอียดออกมาโอบรอบคอปิงฝู พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อไปข้าจะต้องเป็นสังฆราชินีแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ให้ได้ เช่นนั้นไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่มีใครบังคับ อยากทำอะไรก็ทำ แค่คิดก็สะใจแล้ว!”
“นี่ ของเล่น ต่อไปเจ้าอยากทำอะไร”
ปิงฝูฟังเสียงกระซิบที่วนเวียนข้างหู พูดยิ้มๆ ว่า “ข้าเป็นของเล่นของเจ้าแล้ว จะทำอะไรได้อีก แน่นอนว่าอยู่ข้างกายเจ้าตลอดไปน่ะสิ”
เมิ่งจือได้ฟังก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ดวงหน้างามหมดจดขึ้นสีแดงระเรื่อ มุมปากจิ้มลิ้มยกขึ้นน้อยๆ “ได้คะแนนเต็ม ไป ไปคลังสมบัติ ข้าจะให้ผลวิเศษกับเจ้าเป็นการตอบแทน!”
ปิงฝูยิ้มร่า การเลียแข้งเลียขาเมิ่งจือนั้นเขาชำนาญมาตั้งนานแล้ว ไม่เปลืองแรงเลยสักนิด
ดูสิ ได้ผลวิเศษมาอีกลูกแล้ว!
