“ลั่วเว่ย เจ้ารับตราจักรพรรดินี้ไปเถิด!”
ซูเฉินยื่นตราจักรพรรดิให้หลินลั่วเว่ย
“ให้ข้า?”
หลินลั่วเว่ยถึงกับตะลึงเล็กน้อย
นี่คือตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ต้าหลิน การได้ครอบครองตรานี้หมายถึงการสืบทอดสิทธิชอบธรรมแห่งราชวงศ์ แม้จะขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิก็ย่อมกระทำได้
ซูเฉินกลับมอบให้กับนางง่ายดายเพียงนี้?
“มันไม่มีประโยชน์กับข้า! เป้าหมายของข้าคือจุดสูงสุดของเส้นทางยุทธ์ อำนาจทางโลกเช่นราชบัลลังก์ไม่มีความหมายอันใด ข้ารู้ว่าเจ้าปกป้องแคว้นต้าหลี่มาตลอด ตรานี้อาจช่วยให้แคว้นต้าหลี่กลายเป็นราชวงศ์ได้!”
ซูเฉินยิ้มอย่างสงบ
ขณะนั้นบนยอดเขาด้านหลังเมือง ทะเลหมอกลอยคลอเคลีย แสงจันทร์กระจ่างตกต้องร่างของซูเฉินและหลินลั่วเว่ย ประหนึ่งภาพวาดของคู่บุพเพในคืนเงียบสงบ
แม้ผู้บ่มเพาะมากมายกำลังจับตาสถานการณ์ ทว่าอำนาจการต่อสู้ของสองจักรพรรดิช่างน่าสะพรึงเกินกว่าใครจะกล้าเข้าใกล้ อีกทั้งที่นี่ก็เป็นพื้นที่ต้องห้ามของเมืองหลวง ไม่มีใครกล้าเหิมเกริมย่างกราย
จึงเหลือเพียงซูเฉินกับหลินลั่วเว่ยในสถานที่นี้
“ได้!”
หลินลั่วเว่ยมองซูเฉินลึกซึ้ง แววตาแฝงไว้ด้วยความซาบซึ้งและอารมณ์อันลึกเร้น ก่อนจะกลับมานิ่งสงบดังเดิม
นางรับตรา
