สำนักเซียนหมื่นชีวิตหิมะตกแล้ว
หิมะสีขาวลอยลงมาจากชั้นเมฆบนท้องนภา
แสงตะวันยามสายัณห์ย้อมแสงสีทองให้กับเหล่าหิมะสีขาวแวววาว
ลูกศิษย์หนุ่มสาวมากมายจ้องมองหิมะเหล่านี้ด้วยความตะลึงระคนแปลกใจ
ช่วงเวลาเช่นตอนนี้ ยังไม่ถึงเวลาหิมะตก ฤดูกาลเปลี่ยนผันรวดเร็วเกินไปแล้วกระมัง
อันหลินเองก็ไม่ค่อยเข้าใจมากนัก ก่อนหน้านี้อากาศยังสดชื่นท้องฟ้าปลอดโปร่ง ทำไมจู่ๆ ถึงมีหิมะตกลงมาได้ล่ะ
แถมเขายังรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป รอบข้างเงียบเชียบเหลือเกิน
ในขณะนั้นเอง ชั้นเมฆสีแดงก่ำกลางท้องฟ้าก็เริ่มเคลื่อนไหว บรรยากาศหนักอึ้งน่ากลัวสุดแสนโรยตัวลงมาจากเบื้องบน อันหลินรู้สึกลมหายใจติดขัด ความรู้สึกปานจะหยุดหายใจยามเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ลุกลามไปทั่วร่าง
ความรู้สึกเช่นนี้…เป็นเหมือนครั้งที่ประจันหน้ากับราชาอ้านเย่ในคราวนั้น!
“ช่างเป็นพลังที่น่ากลัวจริงๆ…นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
อันหลินเงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นชั้นเมฆค่อยๆ แยกออกพอดี วิหคน้ำแข็งยาวร้อยจั้งเล็ดลอดออกมาประหนึ่งเป็นกระบี่คม พุ่งตรงไปยังยอดเขาแสงสวรรค์!
“นางมารร้ายสามหาว! บังอาจบุกสำนักเซียนหมื่นชีวิตของเรา ตายเสียเถอะ!” เสียงตะโกนดุจเสียงอสนีบาต
พลังอันยิ่งใหญ่นับสิบกว่ากลุ่มบนยอดเขาแห่งสวรรค์เริ่มปะทุ พลังเซียนที่สว่างเจิดจ้าเส้นแล้วเส้นเล่าเริ่มจู่โจมวิหคน้ำแข็งตัวนั้น
ครืน!
การโจมตีที่ทรงอานุภาพฉีกทึ้งวิหคน้ำแข็งร้อยจั้งจนย่อยยับ
แต่ท
