รากฏกลางฝ่ามือของเขา
เขากับอันหลินสบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นดอกน้ำแข็งสีครามก็ลอยมาหาอันหลินช้าๆ
อันหลินชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รับดอกไม้ดอกนี้มา ถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า “ให้ข้าหรือ”
ชายผมเงินผงกหัว
อันหลินเพิ่งเคยรับดอกไม้จากบุรุษครั้งแรก ในใจสับสนอย่างยิ่ง…
แต่เขาก็ตอบกลับอย่างสุภาพอยู่ดีว่า “ขอบใจ”
ชายผมเงินยิ้มบางๆ พูดด้วยเสียงราบเรียบว่า “ไม่เป็นไร อย่างไรเสียอีกไม่กี่วินาทีก็ละลายแล้ว”
“หา” อันหลินกะพริบตาปริบๆ
พรึ่บ…
จู่ๆ ดอกไม้สีครามก็ละลายกลายเป็นแอ่งน้ำเย็น ชุ่มโชกฝ่ามืออันหลิน แม้แต่กางเกงก็พลอยเปียกไปด้วย
อันหลิน “…”
มุกตลกเหรอ ต้องเป็นมุกตลกแน่ๆ!
มาชกกันสักตั้งไหม
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอันหลิน สีหน้าของชายผมเงินกลับไม่เปลี่ยนแปลง สร้างน้ำแข็งสลักที่ไม่เหมือนเดิมกลางฝ่ามือต่อ เริ่มเล่นโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น
อันหลินเห็นเช่นนั้นมุมปากก็กระตุก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เขาไม่อยากวิวาทกับคนอื่นในขณะที่ออกมาผ่อนคลายข้างนอกหรอกนะ จึงยักไหล่ เดินเลียบขึ้นไปตามหนทางต่อไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็มาถึงที่ราบโล่งกว้างแห่งหนึ่ง
ที่นี่มีลูกศิษย์มากมายของสำนักกำลังฝึกยุทธ์ แลดูครึกครื้นยิ่งนัก
และเขายังเห็นข่วงเร่อกำลังนั่งทำสมาธิอยู่ริมลำธารสายหนึ่งอีกด้วย ประหนึ่งชายหนุ่มรูปงามผู้เงียบขรึม
มันทำให้เขาตกใจเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าข่วงเร่อผู้มีภาพลักษณ์ไม่ดี จะมีช่วงเวลาที่สงบจิตสงบใจแบบนี้ด้วย
ไม่รู้เ
