บนท้องนภาเงียบๆ น้ำแข็งสลักในมือกลายเป็นดอกไม้สีคราม แผ่ไอเย็นเป็นระลอกๆ อีกครา
“จะเริ่มแล้วหรือ” เสียงเรียบเฉยดังออกมาจากปากของเขา ไม่มีอารมณ์ใดเจือปนเลยแม้แต่นิด
ดอกไม้สีครามในมือลอยขึ้นตามลม ล่องผ่านพนาไพร โบยบินไปตามแนวผาอย่างเชื่องช้า
ไกลออกไป ธารน้ำตกพันจั้งที่เทกระหน่ำลงมา แผดเสียงดังสนั่น ลำแสงสลัวฉาบสีสันอันงดงามให้มัน ท่ามกลางไอหมอกที่ลอยละล่อง ดอกไม้สีครามลอยเข้าไปในธารน้ำตก ดั่งเศษธุลีร่วงหล่นสู่ผืนสมุทรกว้าง
จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มหยุดนิ่ง
กระแสเสียงที่ดังกึกก้องของธารน้ำตก หยดน้ำมากเหลือคณานับที่ล่องลอยในอากาศ เริ่มแข็งตัวอย่างเชื่องช้า…
แกรก…
แสงสีครามเลือนรางกระจายไปทั่วทุกสารทิศ ทำให้ทุกหนแห่งที่พาดผ่านเยือกแข็งด้วยความเย็นอันน่ากลัวยิ่ง
ความเร็วของมันรวดเร็วเป็นอย่างมาก แทบจะในเสี้ยววินาที ธารน้ำตกพันจั้งก็กลายเป็นหน้าผาสีเงินอันเย็นเยียบไปเสียแล้ว ส่องแสงสีเงินระยับภายใต้แสงตะวันที่สาดส่อง
ธารน้ำตกแข็งตัวกลายเป็นหน้าผาสีขาว แผ่ความเย็นจับขั้วหัวใจเป็นระยะๆ
ยอดเขาแสงสวรรค์เงียบสงัดลงทันตาเพราะการแข็งตัวของธารน้ำตก ไม่เคยเงียบเช่นนี้มาก่อน เงียบราวกับไม่มีชีวิตแล้วอย่างไรอย่างนั้น
อันหลินยังคงเดินขึ้นยอดเขาเช่นเดิม จู่ๆ ก็มีปุยหลิวขาวแวววาวลอยลงมาจากฟ้า
เขายื่นมือออกไป พบว่าปุยหลิวอันงดงามละลายทันทีเมื่อต้องมือ กลายเป็นความเย็นสบาย
“หิมะตกเหรอ”
