ิว ใบหน้างดงามซีดเผือดแต่งามหยาดเยิ้ม กระบี่เมฆาก็หลุดออกจากมือ หล่นลงพื้นดังเคร้ง
ทังซือหยวนนอนหมอบอยู่บนพื้น มือกุมหน้าอก ใบหน้าฉายความเจ็บปวด “ข้ายอมแพ้!”
เสียงใสดังสะท้อนทั่วลานประลอง เข้าสู่โสตประสาทของทุกคน
ข่วงเร่อทำหน้างุนงง ดวงตาที่แดงก่ำเบิกกว้างกว่าเดิม
เดี๋ยวนะ…นี่มันเรื่องอะไรกัน ชนะแล้วงั้นหรือ
ทังซือหยวนไม่ได้อ่อนแอขนาดนี้หรอกกระมัง
ไยจึงแพ้ไม่อาจต้านทานได้แม้แต่ดาบคลั่งสิบแปดคลื่น มันเป็นไปไม่ได้!
“ผู้ชนะในรอบชิงชนะเลิศของการประลองแห่งสำนักคือ…ข่วงเร่อ!” ผู้อาวุโสที่มีหน้าที่ตัดสินกล่าว ประกาศผู้ชนะคนสุดท้าย
เสียงโห่ร้องดีใจดังระงมทั่วลานประลอง โดยเฉพาะลูกศิษย์ของยอดเขาแสงสวรรค์ที่ข่วงเร่ออยู่ พากันตะโกนชื่อของเขาอย่างฮึกเหิม
แม้เหล่าบุรุษที่ชื่นชอบทังซือหยวนจะไม่ค่อยชอบใจที่ข่วงเร่อรังแกนางเช่นนี้ แต่ความสามารถปรากฏให้เห็นอยู่ทนโท่ ก็ไม่มีหน้าจะเอ่ยปากพูดอะไรอีก
ภายในลานประลอง คนเดียวที่แสดงอากัปกิริยาเฉกเช่นข่วงเร่อก็คืออันหลิน
เขาจ้องทังซือหยวนที่ล้มบนพื้นเขม็ง ปากอ้ากว้าง ยังไม่ได้สติคืนมาอย่างสิ้นเชิง
‘ติ้งต่อง…ภารกิจพิเศษของโฮสต์ล้มเหลว หักสิบหินปราณ’
เมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ
เก้าสิบหินปราณที่กองอยู่ในแหวนมิติ มีสิบหินปราณเริ่มค่อยๆ สลายหายไปในพริบตา…
อันหลินจึงตระหนักถึงความเป็นจริง เท่ากับว่าเขาแพ้แล้ว!
บนพื้น ทังซือหยวนเช็ดเลือดตรงมุมปาก สายตาสอดประสา
