จี่เยี่ยนหลิงบอกลาพวกอันหลิน เหาะกลับสำนักเหวินกู่เพียงลำพัง
อันหลินนอนหมอบบนตัวต้าไป๋อย่างไร้เรี่ยวแรง แต่สวีเสี่ยวหลานกลับเหาะมาหยุดอยู่ข้างอันหลินด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอ่ยถามว่าเป็นความทรงจำอะไรกันแน่ ถึงทำให้จี่เยี่ยนหลิงฮึดสู้อีกครั้ง
ก่อนหน้านี้มีจี่เยี่ยนหลิงอยู่ด้วย จึงไม่กล้าเอ่ยถาม แต่ตอนนี้นางจากไปแล้ว จึงไม่มีสิ่งใดขัดขวางความสงสัยของสวีเสี่ยวหลานได้อีก
อันหลินถอนหายใจเล็กน้อย เล่าเรื่องที่หวังลู่กลายเป็นปีศาจร้ายคอยคุ้มครองจี่เยี่ยนหลิงคร่าวๆ
เมื่อสวีเสี่ยวหลานได้ฟัง ใบหน้าขาวผ่องดุจหินหยกก็เต็มไปด้วยความเศร้า รำพันเสียงเบาว่า “นี่แหละหนอความรัก…”
อันหลิน “…”
ขณะนั้นเอง ใบหน้าของชิงหัวก็ผุดวาบในหัวสมองของต้าไป๋ ใบหน้าของจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งปรากฏขึ้นในใจเจ้าอัปลักษณ์ ใบหน้าของหวังลู่ผุดขึ้นในสมองของอันหลิน
“อันหลิน ต่อไปเจ้าจะไปไหน”
หลังสวีเสี่ยวหลานพร่ำพรรณนาแล้วก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง
“ไปสำนักเซียนหมื่นชีวิต ไปเยี่ยนพี่เฉิงหน่อย” อันหลินครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตอบ
สวีเสี่ยวหลานพยักหน้า “สำนักหมื่นชีวิตข้าไม่ไปแล้ว ข้ากลับสำนักก่อนดีกว่า”
สำนักเซียนหมื่นชีวิตเป็นสี่สุดยอดสำนักแห่งแดนจิ่วโจวเฉกเช่นเดียวกับสำนักวิหคชาด นอกจากจะสนทนากันบ้างยามประลองยุทธ์ ปกติแล้วไม่ค่อยไปมาหาสู่กันเท่าใดนัก ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่สนใจสำนักเซียนหมื่นชีวิตแต่อย่างใด แม้การได้เห็นรูปหล่ออย่างเซวียนหย
