ต้าไป๋ทำหน้าอมทุกข์มาตลอดทาง
“ข้าไม่ได้ชนยายแก่คนนั้น” มันพูดอยย่างไม่สบอารมณ์
“ข้ารู้” อันหลินพยักหน้า
ต้าไป๋ได้ฟังก็ชะงัก “แล้วทำไมเจ้าต้องชดใช้ห้าร้อยหินวิญญาณให้พวกเขาด้วยเล่า”
อันหลินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เพราะพวกเขาต้องการเงินจำนวนนี้จริงๆ ยายแก่คนนั้นป่วยหนักแล้ว หากไม่ดูดำดูดีละก็ นางอาจจะอยู่ได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ”
“เจ้าลองคิดดูสิ ทำไมคนแก่อายุปูนนี้ต้องแสดงละครกับเด็กที่เยาว์วัยแบบนี้ด้วยล่ะ หากไม่ใช่เพราะชีวิตถูกบีบคั้นจนอับจนหนทาง พวกนางคงไม่ทำเรื่องที่ต้องละทิ้งเกียรติทิ้งศักดิ์ศรีแบบนี้หรอก”
“ข้าว่าในครอบครัวคงไม่มีใครที่พึ่งพาได้แล้ว หากข้าไม่ให้หินวิญญาณหญิงแก่คนนั้นนำไปรักษา หนึ่งปีให้หลัง เกิดนางตายขึ้นมา เด็กหญิงคนนั้นจะทำอย่างไร เด็กอย่างนางจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำพูดของอันหลิน ต้าไป๋ก็ทำท่าครุ่นคิด ครู่ใหญ่กว่าจะพูดว่า “ฉะนั้น พี่อันจึงตัดสินใจเป็นคนดีงั้นหรือ”
อันหลินพยักหน้า “แม้ข้อสันนิษฐานของข้าอาจจะผิดพลาด แต่หากเดาถูกจริงๆ ละก็ เช่นนั้นข้าก็ได้ช่วยพวกนางแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นถึงเศรษฐีอัน แค่ไม่กี่ร้อยหินวิญญาณไม่เป็นไรหรอก”
ต้าไป๋ทำหน้าชื่นชม เจ้าอัปลักษณ์ก็ตบบ่าอันหลินปุๆ พูดอย่างเลื่อมใสว่า “พี่อัน เยี่ยมมาก!”
พวกเขาจึงเข้าสู่การเดินทางที่มุ่งหน้าสู่สำนักเซียนหมื่นชีวิตต่อไปด้วยประการฉะนี้
……
สำนักเซียนหมื่นชีวิตตั้งอยู่ทางใต้ของแคว้นเฟิงเ
