“หวังลู่ อย่าทิ้งข้าไป ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร อย่าไปจากข้า…”
หวังลู่…หวังลู่…
เสียงแผ่วเบาลงทุกที
ครั้งที่แปดแสนเก้าหมื่นเก้าพันหนึ่งร้อยยี่สิบห้า
ครั้งที่แปดแสนเก้าหมื่นเก้าพันหนึ่งร้อยยี่สิบหก…
ภายใต้การเฝ้าปกป้องอันยาวนาน หวังลู่มีความชอบอย่างหนึ่ง นั่นก็คือจดจำจำนวนครั้งที่จี่เยี่ยนหลิงตะโกนเรียกชื่อเขาในหุบเหวกาลี คอยมองว่านางจะอดทนได้นานเพียงใด
นางยังคงยืนหยัด
หากบอกจำนวนแก่นางไป คาดว่าแม้แต่นางเองก็คงไม่เชื่อ
เสียดายที่ข้าต้องไปแล้ว บอกเรื่องนี้กับเจ้าไม่ได้อีกแล้ว…
ร่างสีดำสลายหายไปอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางเสียงเรียกของจี่เยี่ยนหลิง กลายเป็นจุดสีดำ ลอยไปตามเสียงลมที่อบอวลด้วยเสียงเรียก ‘หวังลู่’ ซ้ำไปซ้ำมานั่น
……………………….
