ญิงคนนี้ เจ้าสังหารปีศาจร้ายไปมากมายปานนี้ เจ้าว่าข้าควรจะจัดการเจ้าอย่างไรดี”
นัยน์ตาสีแดงปรากฏให้เห็นท่ามกลางความมืด ปีศาจร้ายตาสีชาดค่อยๆ แสดงตัวให้เห็นพร้อมกับความทรงพลังอันล้นเหลือ
หวังลู่สู้มันไม่ได้ ได้รับบาดเจ็บจนแทบจะสูญสลาย
ปีศาจร้ายตาสีชาดพาเขามายังสมรภูมิรบ ให้เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่า สุดท้ายหญิงสาวที่ตนเฝ้าปกป้องจะมีจุดจบอย่างไร
เขานอนแผ่บนพื้น เห็นร่างของจี่เยี่ยนหลิงกำลังต่อสู้อย่างทรหด และได้เห็นความแน่วแน่ยามนางตกอยู่ในสภาวะจนตรอก
อย่างน้อยสุดท้าย ขอให้ข้าได้ปกป้องเจ้าอีกสักครั้ง!
หวังลู่คำรามอย่างโกรธแค้น กลายร่างเป็นเงาดำ ยืนขวางจี่เยี่ยนหลิง
หน้าอกของเขาถูกระเบิดจนเป็นรูใหญ่ แต่โชคดีที่ช่วงเวลาสุดท้าย เขากระตุ้นเกราะป้องกันของหินครามความฝันได้ทัน
“หวังลู่ ใช่เจ้าไหม…”
แม้จะเป็นคำถาม แต่กลับมีน้ำตาไหลออกจากดวงตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของหญิงคนนั้นไม่หยุด
“ข้าเองเสี่ยวเยี่ยน” ปีศาจร้ายเปล่งเสียงแหลมและแหบพร่า ฟังไม่ได้ภาษาเลยสักนิด
จี่เยี่ยนหลิงยื่นมือออกไปลูบใบหน้าที่มืดสนิทจนไร้เค้าโครงใด พูดเสียงอ่อนหวานว่า “หวังลู่ ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเจ้า! เรากลับบ้านกันเถอะ…”
กลับบ้านหรือ
สภาพแบบนี้ พ่อเจ้าต้องไม่ยอมรับเขยอย่างข้าแน่นอน
แต่เจ้าจำข้าได้ ความรู้สึกเช่นนี้ช่างดีเสียเหลือเกิน…
ร่างดำทะมึนค่อยๆ หย่อนยาน พลังก็อ่อนแรงลงเรื่อยๆ
“หวังลู่ เจ้าฟื้นสิ ข้าขอร้อง!”
