งที่อยู่โดดเดี่ยวเงียบๆ
อันที่จริงเขามีอีกทางเลือกหนึ่ง
แต่เขากลับไม่กล้าเลือกทางนั้น เพราะเขากลัวว่าจี่เยี่ยนหลิงจะตัดสินใจเช่นเดียวกับเขา
ในที่สุดก็มีวันหนึ่ง จี่เยี่ยนหลิงเจอกับคนกลุ่มหนึ่ง คนพวกนั้นมาล่าปีศาจร้าย
พวกเขาคิดไม่ถึงเป็นแน่ว่า จะมีปีศาจร้ายชื่อหวังลู่ตัวหนึ่งคอยติดตามพวกเขาอยู่
จี่เยี่ยนหลิงคุยกับพวกเขาอย่างมีประสบการณ์ ปีศาจร้ายที่นี่มีน้อยนิด นางอยู่มาร่วมปีกว่ายังไม่เห็นแม้แต่ตัวเดียว
หวังลู่เงียบงันไม่พูดไม่จา
เด็กโง่ ที่เจ้าไม่เจอปีศาจร้าย นั่นเป็นเพราะปีศาจร้ายที่คิดจะรุกรานเจ้าถูกข้าสังหารจนเหี้ยนหมดแล้ว…
จากนั้นพวกเขาก็ถูกมังกรยักษ์สองตัวตามล่า
ต้องลงมือหรือไม่ ไม่…พวกเขายังรับมือได้
แต่ว่าทิศทางที่พวกเขาหนีไปหลังจากนั้นทำให้ข้ารู้สึกกังวลขึ้นมา
มีปีศาจร้ายอีกตัวจะจู่โจมพวกเจ้า ข้าปรากฏตัวด้านหลังของมัน ใช้มือแทนมีด ตัดคอของมันจนหลุดจากบ่า
จิตสังหารของปีศาจร้ายแผ่มาถึงบริเวณที่พวกเขาอยู่
นางพูดอย่างมีประสบการณ์อีกครั้งว่า นี่เป็นลมหุบเหว
เด็กโง่ มันคือจิตสังหาร อดพูดไม่ได้เลยว่าชื่อที่เจ้าแต่งขึ้นมาเองนั้นดูน่าเชื่อถึงยิ่งนัก…
ขณะที่หวังลู่แอบทอดถอนใจ สิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ตัวหนึ่งก็ปรากฏตัว
“ข้าตามหาเจ้ามานานเหลือเกินเจ้าคนทรยศ…” เสียงแว่วมาดุจสายลมเหมันต์
“เจ้าคุยกับข้าได้ด้วยหรือ!” หวังลู่ตกใจ
“หึๆ ไยจะไม่ได้เล่า พวกเราเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันนะ”
“เพื่อผู้ห
