าเสียสติอย่างสิ้นเชิง เมื่อเขาพบว่าตัวเองกลายเป็นปีศาจร้าย
สิ้นหวัง ดำดิ่ง โหดร้าย เข่นฆ่า…
เขาเดินเหินในหุบเหวหมื่นกาลี ค่อยๆ สูญเสียความเป็นตัวเอง ทำเรื่องที่ปีศาจร้ายควรทำ
“หวังลู่ๆ เจ้าอยู่ไหม”
เสียงแสนคุ้นเคยดังสะท้อนอยู่ในหุบเหวอันมืดมน
เขาได้ยินเสียงนั่น ได้ยินเสียงที่ทำให้เขาคะนึงหาสุดใจ
บางอย่างที่ถูกปิดตายถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ สติสัมปชัญญะของเขาก็ถูกเสียงนั่นปลุกให้ตื่น ความโกลาหล ความบิดเบี้ยวและความสิ้นหวังค่อยๆ จางหายไป…
นางผู้ที่อ่อนแอวนเวียนอยู่ในความมืดมิด ค้นหาไม่หยุด
เขาที่จมดิ่งกลายเป็นปีศาจร้าย ซ่อนตัวในความมืดมน เฝ้าปกป้องเงาของหญิงคนรักที่ไม่อาจปล่อยวางได้
อย่างน้อย…ก็เฝ้าปกป้องจนถึงวันนี้นางตัดสินใจถอดใจ
ข้าจะช่วยปกป้องเจ้าจากสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวเอง
ข้าจะช่วยกำจัดปีศาจร้ายที่ดักซุ่มรอโอกาสโจมตีในมุมมืดให้เจ้าเอง
“หวังลู่ๆ เจ้าอยู่ไหม…”
ภายในพื้นที่อันมืดมิดตลอดกาล เสียงเพรียกหาของนางไม่เคยหยุดเลย
กี่วันแล้ว
หวังลู่ไม่รู้จริงๆ ว่าผ่านไปกี่วันแล้ว แต่เขากลับรู้ว่าจี่เยี่ยนหลิงตะโกนเรียกชื่อเขากี่ครั้งแล้ว
ท่ามกลางความมืดมิด ทุกครั้งที่จี่เยี่ยนหลิงจวนจะไม่ไหว มักจะล้วงหินครามความฝันออกมา จดจ้องแสงสว่างเบาบาง พึมพำกับตัวเองว่า “หวังลู่ ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย เจ้าต้องรอข้าอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่”
เด็กโง่ ข้าอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ…
ท่ามกลางความมืด หวังลู่จับตามองร่า
