เปลวไฟสีม่วงแผ่มาอย่างมืดฟ้ามัวดิน ปกคลุมไปทั่วพวกเขาทุกคน
ในตอนนั้นเอง ตูดของมังกรตัวผู้ก็ถูกทิ่มด้วยหอกน้ำแข็งอีกครั้ง
“โฮก…” มังกรตัวผู้ร้องเสียงหลง
“เจ้าโง่หรือ พ่นไฟเช่นนี้ หากเผลอทำให้อาหารไหม้ ข้าจะกินอย่างไร!” เสียงตวาดของมังกรตัวเมียดังมาไกลๆ
ดวงตาดุจโคมไฟของมังกรตัวผู้รื้นน้ำตา นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ จะให้มันทำอย่างไรกันแน่
หมัดสะเทือนขุนเขา! ระเบิดวายุ! กระบี่น้ำค้าง!
อันหลิน ต้าไป๋และจี่เยี่ยนหลิงลงมือพร้อมกัน ทำให้เปลวไฟสีม่วงเกิดรูโหว่
เปลวไฟพุ่งเฉียดร่างของพวกเขาไปพร้อมกับความร้อนระอุและดุเดือดเหนือคำบรรยาย
มังกรตัวผู้เห็นเช่นนั้นก็โล่งใจ ยังดีที่นักพรตมนุษย์กลุ่มนี้มีความสามารถ ไม่ถูกย่างเกรียม มิเช่นนั้นคงจะถูกทำร้ายร่างกายอีก
“เจ้าอัปลักษณ์ รีบเปิดไฟส่องผิวดิน!” อันหลินตะโกนอย่างรีบร่อน
เจ้าอัปลักษณ์ได้ฟังก็ใช้พลังไฟฉาย ลำแสงสว่างเจิดจ้าส่องกระทบพื้นดิน ทำให้เห็นลักษณะพื้นผิวที่อยู่ห่างไกลอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
ขณะนั้นเอง มังกรทั้งสองอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงร้อยจั้งแล้ว
“ตามข้ามา!” อันหลินขี่สุนัขพุ่งดิ่งลงไป
“ฮ่าๆ ๆ นักพรตมนุษย์ พวกเจ้าหนีไม่รอดหรอก ยอมให้จับแต่โดยดีเถอะ เช่นนั้นข้าจะไม่ให้พวกเจ้าทรมานเลย!” มังกรตัวผู้เห็นว่าเข้าใกล้ทุกคนมากขึ้นเรื่อยๆ จึงแสดงสีหน้าของผู้ชนะ และถือโอกาสพูดจาเหลวไหลไร้สาระด้วย
เกราะป้องกันของมันแผ่ขยายแล้ว หนามแหลมสีดำเจือความเย็นเย
