ียบอันกระหายเลือด รอเพียงเข้าประชิดแล้วทะลวงร่างของนักพรตมนุษย์ในพริบตาเท่านั้น
ตรงนี้นี่แหละ…อันหลินที่บินต่ำมองรอยแยกมืดสนิทที่อยู่ไกลออกไป จากนั้นก็ลอดเข้าไปทันใด!
นัยน์ตาของพวกสวีเสี่ยวหลานลุกวาว เข้าใจเจตนาของอันหลินแล้ว จึงรีบตามหลังไปติดๆ
“อย่าคิดว่าจะรอด!”
มังกรตัวผู้เห็นดังนั้นก็หน้าถอดสี กระพือปีกไล่กวดอย่างบ้าคลั่ง ร่างมโหฬารพุ่งกระแทกรอยแยกทันที
ครืน!
ผิวดินถูกชนจนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หัวของมันมุดเข้าไปในรอยแยก แต่ร่างอวบอ้วนกลับเบียดตัวเข้าไปไม่ได้…
ใช่แล้ว รอยแยกนี้มีความกว้างเพียงสามสี่จั้ง แต่ร่างกายของมันกลับมีขนาดใหญ่ร่วมสิบจั้ง
“หลีกไป!”
มังกรตัวเมียที่ตามประณามมังกรตัวผู้มาตลอดโมโหเดือดดาล ถีบมังกรตัวผู้กระเด็น
ผิวดินเกิดเสียงดังสนั่นอีกครั้ง หัวมังกรที่ติดอยู่ในรอยแยก ถูกฝ่าเท้าเตะจนกระดูกแทบหัก ทิ้งร่องลึกบนพื้นดินเป็นทางยาว
มังกรตัวเมียจ้องพวกอันหลินที่หนีเข้าไปลึกแล้ว พ่นลมหายใจอันเย็นเยียบชวนให้วังเวงใจออกมา
ในเมื่อไม่ได้มื้อเย็นมาครอง ก็จะทำลายที่นี่ให้สิ้นซาก!
พลันพวกอันหลินที่กำลังเหาะลงไปข้างล่างก็รู้สึกถึงพลังงานอันน่ากลัวจากด้านหลัง มันเป็นเหมือนพลังที่สามารถแช่แข็งทุกสรรพสิ่งได้ ทุกหนแห่งที่มันผ่านแม้แต่อากาศก็เริ่มแข็งตัวแล้ว
นี่ไม่ใช่การโจมตีของสองสลึงเฟื้องอย่างมังกรตัวผู้ แต่เป็นการโจมตีสุดพลังของมังกรระดับแปลงจิต!
“มาทางข้าให้หมด!” อันหลินตะโก
