นลั่น
พวกสวีเสี่ยวหลานได้ยินก็รีบพุ่งไปหาอันหลิน
“ใหญ่ขึ้นๆ!”
ก้อนอัลลอยแรกกำเนิดขยายใหญ่อย่างรวดเร็วเพื่อกำบังอันหลิน
โครม!
ลมหายใจชนกับก้อนอิฐ อันหลินถูกพลังอันน่ากลัวจู่โจมให้ถอยกรูด
ลมหายใจเย็นยะเยือกไม่อาจเล็ดลอดผ่านก้อนอิฐได้ แต่ลมหายใจที่สัมผัสพื้นผิวของก้อนอิฐ ก็ทำให้รู้สึกถึงความเย็นเยียบจับขั้วหัวใจได้อยู่ดี ราวกับแม้แต่เลือดภายในร่างมนุษย์ก็แข็งตัวอย่างสิ้นเชิง
“ยังดีที่มีก้อนอิฐวิเศษของพี่อัน มิเช่นนั้นข้าคงกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว โฮ่ง!” ต้าไป๋พูดอย่างหวาดผวา
เหนือรอยแยก มังกรตัวเมียเห็นว่านักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณต้านทานการโจมตีของมันได้ ก็อดอึดอัดใจไม่ได้
“แม่มัน นักพรตมนุษย์น่าชังพวกนั้นกลายเป็นน้ำแข็งหรือยัง” มังกรตัวผู้ลูบท้องของตัวเองแล้ววิ่งกะเผลกเข้ามา
“ไปให้พ้นเลย!” มังกรตัวเมียเตะมังกรตัวผู้ที่วิ่งเข้ามาจนกระเด็น
มันจ้องนักพรตที่เหาะไกลออกไปเรื่อยๆ อย่างเคียดแค้น สุดท้ายกลับทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงระบายโทสะกับร่างกายของมังกรตัวผู้
พวกอันหลินเห็นว่าออกห่างจากขอบเขตการโจมตีของมังกรตัวเมียแล้ว ต่างก็พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด
พวกเขารู้ว่าไม่อาจย้อนกลับไปทางรอยแยกนี้ได้ในเร็วๆ นี้ ทำได้เพียงเหาะลงไปตามรอยแยกทางนี้เท่านั้น
รอบตัวยังคงมืดตื๋อ ภายใต้แสงสว่างจากไข่มุกราตรี พวกเขาพบว่าผนังหินทั้งสองฝั่งไม่มีทีท่าว่าจะแคบลง กลับกันมันกำลังขยายอย่างต่อเนื่อง
“ดูเหมือนปลา
