ยทางของรอยแยกจะมีพื้นที่โดดเดี่ยวอีกแห่ง ข้างในน่าจะมีสัตว์ประหลาด แถมเป็นจำพวกที่อาศัยกันเป็นกลุ่มด้วย” จี่เยี่ยนหลิงเคยเข้าไปในพื้นที่ลักษณะแบบนี้หลายต่อหลายครั้ง นับว่ามีประสบการณ์ไม่น้อยเหมือนกัน
เป็นอย่างที่คิด เมื่อเหาะลงมาได้ร่วมพันเมตรแล้ว พวกเขาก็เจอกันพื้นที่โล่งกว้าง
“ที่นี่มีแสงด้วย!” อันหลินอุทาน
บนชั้นหินด้านบนสุดมีแสงสีเขียวเป็นจุดๆ มันค่อนข้างสลัว แต่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันมืดมิด กลับดูสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง
“มันเป็นแมลงแสงเงา มักจะปรากฏตัวในบริเวณที่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ แมลงแสงเงามากมายปานนี้ ไม่แน่ว่าที่นี่อาจจะมีทะเลสาบใต้ดินก็ได้” จี่เยี่ยนหลิงอธิบาย
มีทะเลสาบงั้นหรือ
จะมีสัตว์ประหลาดใต้น้ำไหม…
เป็นตามที่คาด เมื่อเหาะไปได้ไม่ไกล พวกเขาก็เห็นทะเลสาบขนาดเล็กที่อยู่เบื้องหน้าผ่านแสงสว่างของไข่มุกราตรี
“หวังลู่…”
“หวังลู่ เจ้าอยู่ไหม”
จี่เยี่ยนหลิงเริ่มเรียกชื่อของคนคนนั้นอีกครั้ง เสียงถึงขั้นทำให้ทะเลสาบอันเงียบสงบเกิดริ้วคลื่นเป็นระลอกๆ
เสียงตะโกนของนางไม่ได้รับการตอบรับ แต่ใบหน้าของนางกลับไม่มีความท้อแท้เลยสักนิด ยังคงทำต่อไป
ก็จริง คาดว่าการร้องเรียกแบบนี้จะถูกทำซ้ำนับล้านครั้งแล้ว หากไม่มีความเชื่อมั่นอันแรงกล้าคอยค้ำจุน คงไม่มีทางอดทนเช่นนี้ต่อไปได้
อันหลินนับถือผู้หญิงคนนี้มาก จ้องเรือนร่างบอบบางแต่ทรหดของนาง ในใจรู้สึกตื้นตันไม่น้อยเลย
ขณะนั้นเอง จู่ๆ เขาก็รู้
