รือ”
ความน่ากลัวของปีศาจร้าย นักพรตทั่วไปต่างก็หวาดกลัวจนต้องหลีกหนี มีใครเป็นฝ่ายออกตามหาเองบ้าง
อันหลินไม่ต่อบทสนทนา เพียงแค่ยิ้มอย่างเก้อเขินเท่านั้น
สวีเสี่ยวหลานเห็นดังนั้นก็ฮึดฮัดในลำคอ ไม่อยากพูดอะไรมากเช่นกัน
จี่เยี่ยนหลิงเห็นอากัปกิริยาของพวกเขา ก็รู้ว่าพวกเขาไม่ได้ล้อเล่น จึงอดขมวดคิ้วอีกครั้งไม่ได้ “บอกพวกเจ้าตามตรงก็แล้วกัน ข้าอยู่ในหุบเหวกาลีมาหนึ่งปีกว่าแล้ว แต่ไม่พบปีศาจร้ายแม้แต่ตัวเดียว หากพวกเจ้าจะค้นหาปีศาจร้าย จำต้องเตรียมใจจะอยู่ในหุบเหวกาลีในระยะยาว!”
อยู่มาปีกว่าแต่ไม่เจอเลยแม้แต่ตัวเดียวงั้นหรือ!
ทุกคนตะลึงงัน
พวกเขารู้ว่าหุบเหวกาลีมีปีศาจร้ายน้อยยิ่งนัก แต่ไม่คิดเลยว่า จะน้อยจนถึงขั้นนี้!
เหลือเวลาปิดเทอมไม่ถึงยี่สิบวันแล้ว…
“ช่างเป็นข่าวที่ทำให้ผิดหวังจริงๆ” อันหลินพูดอย่างเศร้าใจ
………………
