ตตรงหน้านี้
“เรื่องอะไรหรือ เจ้าว่ามาเถอะ” ตอนนี้หยินสี่อารมณ์ดี พูดจามีรอยยิ้มประดับตลอดเวลา
อันหลินตื่นเต้นเล็กน้อย “เม็ดยาสรรสร้างชีวิต ยาเซียนขั้นสองต้องจ่ายกี่หินวิญญาณจึงจะซื้อได้หรือ”
หยินสี่ได้ฟังก็ตกใจ “เม็ดยาสรรสร้างชีวิตหรือ เจ้าจะเอาของพรรค์นั้นไปทำไม”
“เอ่อ…ข้าติดยาเซียนชนิดนี้กับใครบางคนหนึ่งเม็ด จึงอยากถามราคาสักหน่อย” อันหลินพูดอย่างกระดากอาย
“ยานั่น หนึ่งล้านหินวิญญาณพอหรือไม่” เขาพูดต่อ
เขาลองคำนวณดูแล้ว ในแหวนมิติไม่มีหินวิญญาณแล้ว มีเพียงหินปราณหนึ่งร้อยก้อน เมื่อคำนวณแล้วก็เท่ากับหินวิญญาณหนึ่งล้านก้อน
เมื่อหยินสี่ได้ยิน ก็หัวเราะราวกับถูกกระตุกต่อมฮา พุงใหญ่กระเพื่อม “เจ้าว่าหนึ่งล้านหรือ ฮ่าๆ ๆ…เพิ่มศูนย์ไปอีกตัวก็อาจจะไม่พอ!”
ยามอันหลินได้ยินประโยคนี้ ก็อ้าปากค้าง ตกใจจนยืนนิ่งอยู่กับที่
สิบล้านก็อาจจะไม่พองั้นเหรอ โอเวอร์ขนาดนี้เลยเหรอ!
มันเป็นความกระทบกระเทือนครั้งใหญ่หลวงสำหรับเศรษฐีอัน!
เมื่อเห็นอากัปกิริยาของอันหลิน หยินสี่ก็อธิบายว่า “หนึ่งล้านหินวิญญาณอย่างมากก็ได้แค่ยาเซียนที่ถูกที่สุดในขั้นสามหนึ่งเม็ดเท่านั้น แต่เม็ดยาสร้างสรรค์ชีวิตนั้นเป็นยาเซียนที่ปรุงยากที่สุดในขั้นสอง”
“วิชาปรุงยาของผู้ปรุงยาจำต้องบรรลุขั้นสูงสุด เพียงแค่ประการนี้ ในแคว้นจิ่วโจวก็มีเพียงไม่กี่คนที่ทำได้ และมีวัตถุล้ำค่าหลายชนิดที่เจ้าจินตนาการไม่ถึง แม้กระทั่งว่าในราชวังดุสิตก
