งเริ่มตลบอบอวลไปทั่ว ทำให้ทุกครั้งที่หายใจราวกับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานอันไร้ที่สิ้นสุด
“ไป!” หยินสี่สะบัดแขนเสื้อ ยาเซียนก็ลอยไปหาอันหลิน
อันหลินรับยาเซียนห้าเม็ดมาอย่างตื่นเต้น ประคองไว้อย่างหวงแหน
จากนั้นเขาก็หยิบหินวิญญาณนับสี่แสนก้อนออกมาจากแหวนมิติแล้ววางลงบนพื้น
โชคดีที่พื้นที่ปรุงยากว้างขวางมาก มิเช่นนั้นหินวิญญาณกองเป็นภูเขาคงจะอัดแน่นจนห้องนี้ระเบิดเป็นแน่
ขณะที่หยินสี่เก็บหินวิญญาณใส่แหวนมิติ ก็เห็นอันหลินส่งยาเซียนเข้าปาก
เขาพูดอย่างตกใจว่า “เจ้าจะกินตอนนี้เลยหรือ!”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ พูดอย่างสงสัยว่า “ไม่ได้หรือ”
ใบหน้ากลมมนของหยินสี่ชะงัก กระแอมเล็กน้อย “ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ เพียงแต่ว่าก่อนกิน เจ้าไม่ต้องหาสถานที่เงียบสงบแล้วค่อยนั่งสมาธิอะไรเทือกนั้นหรือ”
เฉกเช่นการทานอาหารอันโอชะอย่างยิ่ง ลิ้มรสท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ดีงามกับลิ้มรสท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่วุ่นวาย ความรู้สึกมันแตกต่างกัน
อันหลินส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ข้าคิดว่าที่นี่ดีเยี่ยมเลย”
ขณะที่พูด เขาก็กลืนยาเซียนลงท้องไป
กลิ่นอายพลังปราณอันบริสุทธิ์เริ่มบำรุงทั่วร่างกาย ทำให้เขารู้สึกสบายอย่างยิ่ง
ยาเซียนกำลังละลายในร่างกาย พลังงานที่แฝงอยู่ข้างในจู่โจมไปทั้งตัว ทำให้พลังปราณของเขาเต็มเปี่ยมอย่างยิ่ง เลือดเนื้อ กระดูกเริ่มแข็งแกร่งมากขึ้นอีกขั้น ทะเลแห่งปราณในจุดตันเถียนเดือดพล่าน พลังฟ้าดินเริ่มหลั่งไหลเข้าสู่จุดตั
