นเถียนอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ขนาดของทะเลแห่งปราณขยายมากยิ่งขึ้น
“อา…สบาย!”
อันหลินอุทานออกมาอย่างผ่อนคลาย ใบหน้ามีชีวิตชีวา
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ยาเซียนที่มีระดับต่ำที่สุดจะมีสรรพคุณที่น่าตะลึงถึงขนาดนี้
เมื่อหมดฤทธิ์ของยาเซียนแล้ว เขาก็หยิบยาเซียนเม็ดที่สองออกมาแล้วส่งเข้าปาก
หยินสี่ที่อยู่อีกมุมสะดุ้งโหยง “เจ้ายังจะกินอีกหรือ”
อันหลินมองหยินสี่อย่างสงสัย “ไม่ได้หรือ”
หยินสี่รู้สึกแน่นหน้าอก “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ได้หรือไม่ได้ บอกไปแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือว่า การกินยาชนิดเดียวกันซ้ำๆ สรรพคุณยาจะลดลงอย่างต่อเนื่อง!”
อันหลินพยักหน้าอย่างจริงจัง “เช่นนั้นก็หมายความว่าไม่มีฤทธิ์ยาแล้วล่ะสิ”
พูดจบ เขาก็กลืนยาเซียนลงท้องไป
“อา…สบาย!”
พลังชีวิตอันยิ่งใหญ่หลั่งไหลไปทั่วร่างกายอันหลิน ทำให้เขาเผลอครางออกมา
หยินสี่ “…”
เมื่อยาเซียนเม็ดที่สองหมดฤทธิ์ อันหลินก็เริ่มกินยาเซียนเม็ดที่สาม
“เจ้า…” หยินสี่เบิกตากว้าง เขาคิดไม่ถึงเลยว่า อันหลินยังจะกินอีก
อันหลินเหลือบมองหลินสี่เล็กน้อย พบว่าเขาพูดไม่ออกแล้ว จึงไม่ใส่ใจ กลืนยาเซียนลงท้องไป
“อา…สบาย!”
อันหลินพบว่า ยาเซียนชนิดนี้ไม่ว่าจะกินกี่ครั้ง ความรู้สึกที่ผ่อนคลายไปทั้งตัว พลังปราณเพิ่มขึ้นไม่หยุดก็ไม่เปลี่ยนไป แม้ระดับการเพิ่มขึ้นของทะเลปราณจะลดน้อยลง แต่มันสบายมากจริงๆ!
เมื่อเห็นสีหน้าผ่อนคลายของอันหลิน หยินสี่ก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว
เขาเคยเห็นคนกินยาเซียน แต
