ันหลินหยุดลง ชะงักไปเล็กน้อย
แจ้งสถานะเหรอ เขามีสถานะอะไร นักเรียนเหรอ
เมื่อคิดๆ ดูแล้ว เขาก็หยิบบัตรนักเรียนของสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนออกมา มันเป็นแผ่นไม้แผ่นหนึ่ง
หลังขุนพลสวรรค์เห็นแผ่นไม้แผ่นนี้ ก็หลีกทางให้เขา
อันหลินเก็บแผ่นไม้ เข้าออกรั้วสำนักไม่จำเป็นต้องใช้บัตรนักเรียนเลย ไม่คิดว่าจะได้ใช้ที่นี่
เมื่อผ่านประตูใหญ่ของราชวังดุสิต สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือนักพรตที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัดยาอยู่
ทอดมองไป ทั้งหลังเต็มไปด้วยตู้ยา ถี่ยิบจนนับไม่ถ้วน ไม่รู้ว่าที่นี่มีของล้ำค่ามากมายเท่าใดกันแน่
“สวัสดีสหาย ไม่ทราบว่าเจ้ามาสั่งปรุงยาหรือ” นักพรตน้อยหน้าตาหล่อเหลามายืนอยู่ข้างอันหลินแล้วเอ่ยถาม
อันหลินได้ยินก็พยักหน้าทันใด “ใช่ ข้าอยากให้ช่วยปรุงยาเซียนให้หน่อย”
“ยาเซียนหรือ” นักพรตน้อยแสดงอาการตกใจ “เช่นนั้นคงต้องให้ท่านหยินสี่ลงมือปรุงเองแล้ว เชิญตามข้ามา”
อันหลินตามนักพรตน้อยมาถึงแท่นไม้แห่งหนึ่ง
จู่ๆ แท่นไม้ก็เริ่มเคลื่อนขึ้นสูงมายังชั้นสูง เมื่อกวาดตามองยังคงเต็มไปด้วยตู้ยาเช่นเดิม
แท่นไม้เคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง ชั้นสาม ชั้นสี่…ล้วนมีแต่ตู้ยา ทำเอาเขามองจนตาลายแล้ว
อันหลินคิดว่าราชวังดุสิตเป็นคลังสมบัติขนาดใหญ่ดีๆ นี่เอง แต่ละชั้นเต็มไปด้วยวัตถุล้ำค่ามากเหลือคณานับ จำนวนทั้งหมดของยาเหล่านี้รวมกันจะน่ากลัวปานขนาดไหนกัน!
แผ่นไม้หยุดอยู่ที่ชั้นสิบเก้า อันหลินตามนักพรตน้อย
