มาถึงห้องปรุงยาทางทิศตะวันออก
“ท่านหยินสี่ มีลูกค้าต้องการปรุงยาเซียน” นักพรตน้อยคำนับอย่างนอบน้อม
“อืม ให้เขารอสักเดี๋ยว ข้าขอปรุงยาเม็ดนี้เสร็จก่อน” เสียงยานคางดังขึ้น
อันหลินมองเข้าไปในห้องปรุงยา เห็นคนร่างอ้วนคิ้วเข้มตาโตคนหนึ่ง มือหนึ่งถือแอปเปิล อีกข้างกำลังวาดกลางอากาศ
ตรงหน้าเขา มีไฟสีม่วงลอยขึ้นมา สมุนไพรนับไม่ถ้วนกำลังผสมผสานและสกัดกลางอากาศ
คุณพระ ควบคุมการปรุงยาด้วยมือข้างเดียวได้ด้วยเหรอ
อันหลินมองดูด้วยความตกใจ เขาเคยเรียนเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการปรุงยาในสำนัก ทราบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในการปรุงยาคือ ต้องมีสมาธิ จะวอกแวกไม่ได้
แต่คนตรงหน้ากลับปรุงยาพร้อมกับแทะแอปเปิลไปด้วย แถมยังไม่ใช้เตาปรุงยาเลยด้วยซ้ำ สบายเกินไปหรือเปล่า
“เอ๊ะ เจ้าเป็นคนที่จะปรุงยาหรือ”
หยินสี่แทะแอปเปิลพลางเหลือบมองอันหลิน มือข้างหนึ่งยังคงวาดไปวาดมากลางอากาศไม่หยุด
อันหลินตกใจ “พี่ชาย ท่านปรุงยาไม่ต้องมองหรือ”
ให้ตายสิ จับปลาสองมือไม่พอ…
ตอนนี้สมุนไพรกลางอากาศกลายเป็นอะไรก็ไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ!
ยาที่ปรุงออกมากินแล้วจะตายหรือเปล่า
“อ้อ ไม่มีปัญหา ข้าเก่งกาจยิ่งนัก”
ราวกับรู้ว่าอันหลินกำลังกังวลอะไร หยินสี่จึงเอ่ยปากปลอบใจ
“หลอมรวม!” มือใหญ่ของหยินสี่คว้าอากาศ สมุนไพรที่ถูกไฟสีม่วงแผดเผากลางอากาศ จู่ๆ ก็หมุนไปรอบๆ ลำแสงสว่างไสวสาดส่อง ระหว่างนี้ยังมีเสียงวิหคร้องดังกังวานไปทั่วบริเวณ
ฟิ้ว!
ยาสีขาว
