แวววาวเม็ดหนึ่งลอยมาอยู่ในมือของหยินสี่
ใบหน้าของหยินสี่เปี่ยมด้วยความพึงพอใจ “เถาฮัว ส่งยาวิหคน้ำค้างขั้นแปดเม็ดนี้ไปให้ท่านเทพเอ้อร์หลาง[3]แห่งสรวงสวรรค์ด้วย”
นักพรตหญิงใบหน้าสะสวยคนหนึ่งเดินเข้ามา ใส่เม็ดยาลงในขวดยาแล้วจากไปอย่างยินดีปรีดา
อันหลินตกใจเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าเขาสามารถปรุงยาเซียนขั้นแปดได้อย่างผ่อนคลายเช่นนี้ นี่มันพรสวรรค์ชัดๆ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความกังวลในใจของเขาก็ลดลงมาบ้างแล้ว
เมื่อเห็นหยินสี่ปรุงยาในมือเรียบร้อยแล้ว อันหลินพูดอย่างนอบน้อมว่า “ท่านหยินสี่ ข้าน้อยอันหลิน อยากไหว้วานให้ท่านช่วยปรุงยาเซียนขั้นเก้าธาตุไม้ให้ข้าหน่อย ไม่ทราบว่าราคาเท่าใดหรือ”
หยินสี่ได้ฟังก็หาวหวอดๆ แล้วพูดว่า “ยาเซียนขั้นเก้าธาตุไม้มีหลากหลายชนิดนัก ราคาก็แตกต่างกัน เจ้าต้องการชนิดใด ช่วยแจ้งชื่อกับข้าที”
“เอ่อ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นชนิดใด ขอตัวที่ถูกที่สุดก็แล้วกัน!” อันหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ
“หา ตัวที่ถูกที่สุดหรือ” หยินสี่กะพริบตาปริบๆ แล้วพูดว่า “เจ้าเอายาเซียนไปให้หมูกินหรือ ไม่คำนึงถึงลักษณะพิเศษด้วยซ้ำ เลือกจากราคาที่ถูกที่สุด นี่มันความคิดอะไรกัน”
อันหลินได้ฟังมุมปากก็กระตุก ฉันนี่แหละหมูที่คุณว่าน่ะ!
‘พฤกษธาตุอมตะขั้นหนึ่ง บรรลุเงื่อนไข กินยาอายุวัฒนะธาตุไม้ห้าเม็ดติดต่อกัน’
ขอแค่เป็นยาเซียนก็พอ เขาต้องซื้อที่ถูกที่สุดอยู่แล้ว!
อันหลินตัดสินใจแล้ว จึงพูดออกมาว่า
