“ท่านหยินสี่ ท่านลองบอกราคาของยาเซียนธาตุไม้ที่ถูกที่สุดมาก่อนเถอะ!”
หยินสี่ทำหน้าเอือมระอา “ยาแก่นแท้แห่งสรรพสิ่ง เม็ดละแปดหมื่นหินวิญญาณ เมื่อกินแล้วช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกาย บำรุงลมปราณ ขยายความจุของทะเลแห่งปราณในจุดตันเถียนได้เล็กน้อย เจ้าเอาไหม”
แค่เม็ดละแปดหมื่นหินวิญญาณ มันถูกกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
อันหลินพยักหน้ายิ้มๆ “ได้ ข้าเอา ขอให้ข้าห้าเม็ด!”
หยินสี่ถลึงตา “เจ้าเอายานี่ไปเยอะแยะทำไม การกินยาชนิดนี้ซ้ำๆ สรรพคุณจะลดลงเป็นอย่างมาก!”
อันหลินพูดตามตรง “ข้าชอบ”
หยินสี่รู้สึกแน่นหน้าอก ไม่อยากพูดอะไรอีก
ได้ เจ้าโง่แต่กระเป๋าหนัก ข้าสู้เจ้าไม่ได้
หยินสี่ไม่อยากพัวพันกับหัวข้อนี้อีก จึงตะโกนเรียกนักพรตน้อยให้แจ้งคนจัดยาด้านล่างเตรียมวัตถุดิบสำหรับปรุงยา
ขณะนั้นเอง จู่ๆ เจ้าอัปลักษณ์ก็กระโดดลงไปยืนบนเตาปรุงยาสีทอง
หยินสี่สังเกตเห็นเจ้าลิงน้อยน่ารักน่าชังตัวนี้ตั้งนานแล้ว ยามนี้จึงอดถามอย่างฉงนใจไม่ได้ว่า “เจ้าจะทำอะไร”
เจ้าอัปลักษณ์เกาหัวแล้วตอบว่า “ได้ยินว่าท่านซุนหงอคงผู้ยิ่งใหญ่เสมอฟ้า ถูกไฟวิเศษเผาในเตาปรุงยาทั้งหมดสี่สิบเก้าวัน จนฝึกวิชาตาไฟทองคำได้สำเร็จ…”
มุมปากของหยินสี่กระตุก ความทรงจำเลวร้ายบางอย่างถูกคำพูดของเจ้าอัปลักษณ์ขุดคุ้ยขึ้นมา จึงพูดเสียงเกรี้ยวว่า “เจ้าอยากลองหรือ”
เจ้าอัปลักษณ์ส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่…ไม่ใช่ขอรับ ข้าแค่อยากถ่ายรูปเป็นที่ระลึก”
หยิ
