้นมาทันที เริ่มเลือกสรรภายในคลังสมบัติ
พวกเขาไม่ลืมว่าตัวเองควรหยิบวัตถุล้ำค่าขั้นไหนชิ้นไหน โดยปกติแล้วของเหล่านี้ล้วนมีป้ายกำกับ ช่วยให้พวกเขาแยกแยะได้
เหมียวเถียนหยิบกรีชจันทราอาวุธวิญญาณขั้นต้น ซุนเซิ่งเหลียนหยิบยาวิเศษขั้นสามและกระบี่หยกหิมะอาวุธวิญญาณขั้นต้น จงหย่งเหยียนหยิบยาวิเศษขั้นสอง เจ้าอัปลักษณ์หยิบชุดเกราะผลึกนิลอาวุธวิญญาณคุ้มกันขั้นต้น เสี่ยวหงหยิบยาวิเศษขั้นสองกับกระบี่วรุณเหมันต์อาวุธวิญญาณขั้นต้น
หลังเสี่ยวหงหยิบของเสร็จ เก็บใส่แหวนมิติที่อันหลินให้มัน จากนั้นก็หดตัวกลับกระเป๋าเช่นเดิม
ต่อมา อันหลินกวาดอาวุธวิญญาณขั้นสูงหนึ่งชิ้น อาวุธวิญญาณขั้นกลางสองชิ้น อาวุธวิญญาณขั้นต้นสิบชิ้น ยาวิเศษคุณภาพสูงสิบกว่าเม็ด วัสดุหลอมศาสตรากองใหญ่รวมถึงหินวิญญาณสามแสนกว่าก้อนใส่แหวนมิติทั้งหมด
ฉากนี้ทำเอาสมาชิกทุกคนกลืนน้ำลายเอื๊อก
หลังเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ออกจากคลังสมบัติ
เจียงอันหลานเห็นสีหน้าพึงพอใจของพวกอันหลิน หัวใจก็ปวดหนึบ แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับ ส่งพวกเขาออกจากถ้ำด้วยจิตใจที่สับสนวุ่นวาย
เมื่อกลับมายังริมทะเลสาบเมฆขาว ทุกคนก็บอกลาเจียงอันหลาน ก้าวเข้าสู่การเดินทางอีกครั้ง
จงหย่งเหยียนโบกพัดอย่างผ่อนคลาย “ไม่รู้ว่าพวกเจ้ารู้สึกไหมว่า ตั้งแต่พวกเราคลุกคลีกับพี่อัน เรียกได้ว่าพบเจอสิ่งอัศจรรย์ไม่หยุดหย่อนเลย!”
“นั่นน่ะสิ” ใบหน้าจิ้มลิ้มของเหมียวเถีย
