หลังไล่พวกอันหลินออกไปแล้ว ประตูของสถาบันวิจัยก็ปิดลงอีกครั้ง สภาพด้านในกลับสู่ความเงียบสงัด
ฝ่ามือของไป๋หลิงยังคงซ่อมแซมลูกบอลสีดำ ใบหน้าฉายความอ้างว้าง “ศูนย์วิจัยสายเลือดของสิ่งมีชีวิต จะแสดงคุณค่าของการดำรงอยู่ได้ด้วยวิธีนี้วิธีเดียวหรือ ช่างเป็นความน่าเสียดายที่น่าเศร้าเสียจริง…”
“ผู้ทดสอบกลุ่มต่อไป ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อใด”
“แต่ทว่า…แม้จะมีคนใหม่มาเยือน ก็คงจะไม่มีผู้ทดสอบที่น่าสนใจเช่นนั้นอีกแล้วกระมัง”
จากนั้น นางก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงป้องปากขำ มีรอยยิ้มน่าหลงใหลปรากฏขึ้นบนใบหน้าเย็นเยือกดุจน้ำแข็งละลาย
เพียงแต่ว่า ภายในศูนย์วิจัยมืดมนและเงียบสงัดแห่งนี้ ไม่มีใครมองเห็นฉากนี้
พวกอันหลินถูกพลังมหาศาลซัดออกไป พุ่งออกจากผิวน้ำ ตกลงบนทุ่งหญ้าข้างทะเลสาบ
ลั่วจื่อผิงพ่นหญ้าที่เผลอกินเข้าไปออกมา ชมเปาะว่า “พี่อัน คราวนี้ข้าสะใจจริงๆ! เจ้าไม่ได้ทำให้ไป๋หลิงปิดประตูไล่แขกเท่านั้น แต่ยังทำให้นางไล่ตะเพิดพวกเราออกมาอีก เยี่ยมสุดๆ ไปเลย!”
อันหลินกระตุกมุมปาก สหายลั่วชมเขาเหรอเนี่ย
“อา…แต่อากาศข้างนอกช่างดีเสียจริง ผ่อนคลายไปทั้งตัวเลย!” จงหย่งเหยียนนอนแผ่บนพื้นหญ้า แหงนหน้ามองผืนฟ้า สูดหายใจอย่างสบายอกสบายใจ
“อีกอย่างครั้งนี้พวกเราก็ได้ประโยชน์กันมากเลยไม่ใช่หรือ” เหมียวเถียนหรี่ตา พูดพลางยิ้มหวานหยดย้อย
ทุกคนได้ยินก็พยักหน้ายิ้มๆ ใบหน้าฉายความพึงพอใจ
การสืบทอดสายเลือดสุดท้ายนั่
