ูก คิดในใจว่าต้องการอะไรหรือไม่ต้องการอะไร ขออะไรที่สุดยอดก็แล้วกัน
เขาที่คิดเช่นนั้น จู่ๆ ก็เปิดหน้าจอ ‘การสืบทอดแห่งมรรควิถี’ ขึ้นมา
“ชะตาสวรรค์จะมาเยือน สรรพสิ่งดับสูญ…”
ข้อมูลเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขาไม่ขาดสาย นี่ไม่ใช่การสืบทอดทางสายเลือด แต่เป็นข้อมูลมากเหลือคณานับ ราวกับฝังลึกลงในหัวสมองของอันหลิน!
เปรี๊ยะ…
เกิดเสียงกังวานดังมาจากลูกบอลสีดำ มันแตกแล้ว…
ไป๋หลิงน่าซีดเป็นครั้งแรก ชักนิ้วออกอย่างตื่นตระหนก มองอันหลินอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ยามนี้ พวกเหมียวเถียนได้รับการสืบทอดแล้ว ต่างก็ลืมตาขึ้น
พวกเขามองอากัปกิริยาของไป๋หลิง จากนั้นมองลูกบอลสีดำอย่างอดตกใจไม่ได้
มีเพียงอันหลินที่เกาหัวอย่างไม่เข้าใจ “การสืบทอดยังไม่สิ้นสุด ไยจึงหยุดลงแล้วล่ะ”
มุมปากของไป๋หลิงกระตุก รู้สึกมีอารมณ์บางอย่างคุกรุ่นในใจ อึดอัดใจอย่างยิ่ง
“เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่”
นางมองอันหลิน แม้แต่เสียงก็เริ่มสั่นเครือขึ้นมา
“ข้าคืออันหลินอย่างไรเล่า เป็นมนุษย์โลก ศิษย์ของสรวงสวรรค์”
“ตกลงเจ้าจะให้การสืบทอดหรือไม่ หยุดกลางคันหมายความว่าอย่างไร ไม่รู้หรือไงว่าการหยุดพูดกลางคัน มันทำให้คนทรมานน่ะ” อันหลินพูดอย่างไม่สบอารมณ์
ใบหน้างามของไป๋หลิงเริ่มแดงระเรื่อ โมโหจนเนื้อตัวสั่นเทา
ทรมานหรือ ข้าต่างหากที่ทรมาน!
ข้อมูลของศูนย์กลางถูกเจ้าขโมยไปเกือบครึ่ง แต่เจ้าทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวมันหมายความว่าอย่างไร!
“ไม่มี รีบไ
