สหัวไป!”
เมื่อนางโบกมือ พวกอันหลินก็รู้สึกเวียนหัวตาลาย ร่างก็กลับไปอยู่บนสะพานไม้แห่งนั้น
อันหลิน “… แย่แล้ว ตัวนิ่มพูดอะไรกันแน่นะ”
ทุกคน “…”
แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นท่าทางของไป๋หลิงที่โมโหเพราะอันหลิน พวกเขาก็รู้สึกสะใจมากเช่นกัน!
ประตูบานใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา
พวกอันหลินเดินเข้าไป
จากนั้น พวกเขาก็มาถึงลานโล่งกว้างแห่งหนึ่ง ที่นี่มีโต๊ะ เก้าอี้ มีสิ่งประดิษฐ์แปลกพิสดารลอยอยู่กลางอากาศ
ฉากนี้คุ้นเคยเป็นอย่างมาก เพราะนี่เป็นโถงใหญ่ที่พวกเขาเจอตอนเพิ่งมาถึง!
“กลับ…กลับมาแล้วหรือ” เหมียวเถียนไม่อยากจะเชื่อ
กลับกันเป็นซุนเซิ่งเหลียนที่นึกอะไรขึ้นมาได้ ป้องปากแล้วขำ “นี่คงจะเป็นความดีความชอบของหัวหน้า”
ทุกคนได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นต่างก็นึกถึงท่าทางที่ไป๋หลิงโมโหพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พากันหัวเราะออกมาอย่างรู้ใจ
นี่เป็นปิดประตูไล่แขกในตำนานหรือ
พูดได้แค่ว่า พี่อัน…เยี่ยมสุดๆ!
อันหลินไม่สนใจคำชื่นชมและความซาบซึ้งใจของสมาชิก แต่กลับมองสิ่งประดิษฐ์จักรกลห้าชิ้นที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าแปลกพิลึก
“สิ่งประดิษฐ์เทคโนโลยีของศูนย์วิจัยสายเลือดของสิ่งมีชีวิต ศูนย์กลางคือยาหลอมร้อยสัตว์ สามารถทำให้พลังแห่งเทคโนโลยีและพลังแห่งสายเลือดเป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอนนี้มีม่านมิติขวางกั้น…”
“หากต้องการเปิดมันละก็ ขอแค่…”
พลังปราณไหลมารวมกันที่ปลายนิ้วของเขา
