ทุกคนนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยากบนพื้นราวกับปลาเค็ม
“ชั่วชีวิตของข้า ยังไม่ทันได้เฉิดฉาย จะต้องมาหิวตายอยู่ที่นี่หรือ” ลั่วจื่อผิงสอดส่ายสายตามองทั่วบริเวณ พูดอย่างไม่เต็มใจ
“ข้าก็ยังไม่เจอต้นแบบของข้าเลย” เจ้าอัปลักษณ์พูดอย่างเสียดาย
“เฮ้อ ข้ายังอ่านหนังสือไม่พอเลย” จงหย่งเหยียนทำหน้าห่อเหี่ยว
“ข้ายังไม่เคยมีความรักเลย” เหมียวเถียนน้ำตาคลอ
“ข้าเพิ่งได้รับการสืบทอด ดีใจเสียเปล่า…โบราณสถานแห่งนี้หลอกลวงกันอย่างเลือดเย็น!” ซุนเซิ่งเหลียนโมโหจนหน้าอกกระเพื่อม ไฟโทสะคุกรุ่น
อันหลินนวดหัวคิ้ว “พวกเจ้าถอดใจกันไวปานนี้เชียวหรือ”
“ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะ” เหมียวเถียนมองอันหลิน
สมาชิกทุกคนก็พากันจับจ้องไปที่อันหลินเช่นกัน
ในหัวอันหลินก็มึนงง คิดหาทางออกไม่ได้เลยสักนิด
เขาตบหน้าผากแล้วนอนแผ่กับพื้น พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว
…
“เฮ้อ ลูกบอลสีขาวเป็นวัตถุบ้าบออะไรกันแน่ ถึงสามารถโจมตีอย่างไม่จำกัด แถมอานุภาพยังรุนแรงถึงปานนี้อีก ใช้มันเป็นอาวุธคงจะไร้พ่ายเป็นแน่” ผ่านไปนาน ลั่วจื่อผิงถึงได้บ่นกระปอดประแปดออกมา
อาวุธ?
โจมตีอย่างไม่จำกัด?
นัยน์ตาของอันหลินลุกวาว ลุกพรวดขึ้นมา “ข้าขอทดสอบอะไรหน่อย!”
จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นมา ทำเอาสมาชิกทุกคนสะดุ้งโหยง
อันหลินหยิบก้อนอิฐสีดำออกจากแหวนมิติ
ใช่แล้ว ก้อนอัลลอยแรกกำเนิดก้อนนั้นนั่นแหละ!
“ทนทานที่สุดในโลก…ฝากหน่อยนะ” เขามองก้อนอิ
