ฐสีดำในมือด้วยความปวดใจ
ทุกคนทำหน้างุนงง หัวหน้าหยิบก้อนอิฐออกมาหมายความว่าอย่างไร
อันหลินกังวลเป็นอย่างยิ่ง หากว่าไร้ซึ่งก้อนอิฐ เขาก็จะสูญเสียท้องฟ้าสีคราม
แต่ทว่า…เพื่อความอยู่รอด ก็จำต้องลองดูสักตั้ง…
“เจ้าก้อนอิฐ…ไปเลย!”
อันหลินแข็งใจโยนก้อนอิฐไปทางสะพานไม้
ลูกบอลสีขาวตอบสนองทันใด ปล่อยสำแสงสีขาวออกมาทันที
ตูม!
พื้นที่แห่งนี้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเป็นครั้งแรก ก้อนอิฐสีดำถูกลำแสงสีขาวโจมตีเข้าอย่างจัง ระเบิดคลื่นพลังอย่างรุนแรง
จากนั้น…
ก้อนอิฐสีดำไร้รอยขีดข่วน!
ทุกคนตะลึงงัน
แต่อันหลินกลับระเบิดเสียงหัวเราะ
ต่อมา ลูกบอลสีขาวก็ปล่อยลำแสงออกมาอย่างต่อเนื่อง
ตูมๆ ๆ…
ก้อนอิฐสีดำถูกโจมตีไม่หยุด แต่กลับต้านทานได้!
“ให้มรสุมโหมกระหน่ำมาแรงกว่านี้หน่อย!”
อันหลินมองเห็นความหวัง ตะโกนดังลั่นว่า “ใหญ่ขึ้น! ใหญ่ขึ้น!…”
ก้อนอิฐขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นก้อนอิฐสีดำขนาดสามจั้ง
ราวกับลูกบอลสีขาวถูกท้าทาย ปล่อยลำแสงสีขาวออกมาถี่ยิ่งกว่าเดิม
เสียงดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วทั้งพื้นที่ ทว่าก้อนอัลลอยแรกกำเนิดทั้งดำและทนทาน ยังคงอยู่ในสภาพที่ไร้รอยขีดข่วนจากการโจมตีของลำแสงสีขาว
“สุด…สุดยอด ก้อนอิฐพี่อันได้แต่ใดมา ถึงต่อกรการโจมตีของลำแสงสีขาวได้ล่ะ!” ลั่วจื่อผิงอึ้ง
จงหย่งเหยียนทำท่าครุ่นคิด หยิบหินวิญญาณออกจากแหวนมิติแล้วโยนไปด้านหลังก้อนอิฐสีดำ
ลำแสงสีขาวกะพริบ หินวิญญาณแหลกละเอียด
เขาถอนหายใจแผ่วเบา
