ท่าทางลักษณะพิเศษที่โจมตีหลายเป้าหมายยังคงอยู่
“ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรกันดี” เจ้าอัปลักษณ์มองอันหลินแล้วเอ่ยถาม
แม้ก้อนอิฐสีดำจะเมินเฉยกับการโจมตีของลูกบอลสีขาว แต่ทุกคนก็ยังข้ามสะพาน ไปถ่ายเทพลังปราณใส่ลูกบอลสีขาวไม่ได้
อันหลินนั่งลงบนพื้นอย่างนิ่งเฉย พูดยิ้มๆ ว่า “รอ”
รอ?
เจ้าอัปลักษณ์เกาหัวด้วยความฉงน สมาชิกที่เหลือก็มองอันหลินอย่างสงสัยเช่นกัน
อันหลินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลูกบอลสีขาวคืออะไรข้าไม่รู้ แต่ข้าเชื่อว่ามันไม่มีทางมีพลังไม่สิ้นสุด ต่อให้เป็นคนที่แข็งแกร่งปานใด เมื่อใช้พลังมากก็ต้องมีพักหายใจกันบ้าง มิหนำซ้ำมันเป็นแค่อาวุธ”
จงหย่งเหยียนก็เข้าใจแล้ว “เจ้าหมายความว่ารอให้พลังของมันหมดงั้นหรือ”
“เช่นนี้แหละ” อันหลินพยักหน้า
เหล่าสมาชิกล้วนเข้าใจแล้ว พวกเขาเกิดความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
ถูกต้อง ไม่มีสิ่งใดที่โจมตีได้อย่างต่อเนื่องโดยไม่พักหายใจ
ไม่ใช่เครื่องจักรนิรันดร์เสียหน่อย คงต้องเก็บพลังงานไว้หน่อยสิ
“แต่ว่า…นานแค่ไหนกว่าพลังของมันจะหมดล่ะ” ซุนเซิ่งเหลียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม
ทุกคนได้ฟังก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
คำถามนี้สำคัญยิ่งนัก!
เกิดลูกบอลสีขาวสามารถปล่อยพลังได้หนึ่งหมื่นปีจะทำอย่างไร
เมื่อถึงตอนนั้น ที่นี่จะเหลือเพียงโครงกระดูก รวมถึงก้อนอิฐสีดำที่ยังถูกโจมตีไม่หยุด…
กับเรื่องนี้ อันหลินเองก็อับจนหนทาง
เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “อย่างไรเสียก็เหลือแค่ทางนี้ท
