างเดียวแล้ว พวกเราก็รอก่อนเถอะ”
การรอคอยเวลาเป็นเรื่องที่น่าเบื่อยิ่งนัก จำต้องหาอะไรทำฆ่าเวลาสักหน่อย
อันหลินหยิบบอร์ดเกมออกจากแหวนมิติ
“พวกเรามาเล่นเกมฆ่าหมาป่ากันเถอะ!” เขาเสนอ
ทุกคนได้ฟังก็ชะงัก มันคืออะไร
ทว่าไม่นานหลังอันหลินอธิบายกติกาเสร็จ ทุกคนก็เกิดความสนอกสนใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
เพราะคนน้อยเกินไป อันหลินจึงปลุกเสี่ยวหง ให้มันแปลงร่างมาเล่นด้วยกัน
เสี่ยวหงแปลงร่างตามคำสั่ง
มันสวมชุดกระโปรงสีแดงที่สวีเสี่ยวหลานให้ สวมชุดแดงฉูดฉาดดุจเปลวเพลิง งดงามดั่งดอกท้อในพริบตา
จงหย่งเหยียนกับลั่วจื่อผิงเห็นท่าทางงดงามเย้ายวนของเสี่ยวหง วิญญาณก็หลุดออกจากร่าง ยืนนิ่งกับที่
ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าพวกเขาจะได้สติ จ้องอันหลินด้วยสายตาอิจฉา
เพราะมีเพียงแค่เจ็ดคน ดังนั้นอันหลินจึงแบ่งผู้เล่นตามนี้
มนุษย์หมาป่าสองคน ชาวบ้านสามคน แม่มดหนึ่งคนและผู้ดำเนินเกมหนึ่งคน
เกมแบ่งออกเป็นสองฝั่งใหญ่ๆ คือ มนุษย์หมาป่าและชาวบ้าน
ใช้การโหวตของฝั่งชาวบ้านเป็นวิธีตัดสิน หากโหวตฆ่ามนุษย์หมาป่าทั้งหมดได้ก็จะถือว่าชนะ
ฝ่ายมนุษย์หมาป่าจะซ่อนตัวอยู่ในหมู่ชาวบ้าน เอาชนะด้วยวิธีการฆ่าคนและโหวตสังหารสมาชิกฝั่งชาวบ้านในเวลากลางคืน
ผู้ดำเนินเกมเป็นผู้ตัดสิน
แม่มดสามารถฆ่าคนและช่วยชีวิตคนได้ อยู่ฝ่ายเดียวกับชาวบ้าน
นอกจากผู้ดำเนินเกมแล้ว แต่ละฝ่ายจะไม่รู้ตัวตนของกันและกัน
แม้จะเป็นมนุษย์หมาป่า ก็จะรู้แค่ตัวตนของพวกเดียวกั
