้วย” ไป๋หลิงพูด
“ข้าขอปฏิเสธ!” อันหลินพูดอย่างไม่ลังเล
ไป๋หลิง “…”
“พี่อัน! เจ้าลืมที่ข้าพูดไปแล้วหรือ” ลั่วจื่อผิงเตือนสติ
ดวงตาของทุกคนเป็นประกาย ได้สติทันใด ความฮึกเหิมต่างก็พุ่งทะยาน
“หมัดสะเทือนขุนเขา!”
“ค่ายกลวายุพิฆาต!”
“เอากระบองของข้าไปกิน!”
“กระบี่อสนีบาต!”
“กงจักรขาวบริสุทธิ์!”
“หมัดปีศาจสีชาด!”
ไป๋หลิงถอนหายใจ ใบหน้างามแช่มช้อยมีแต่ความระอาใจ
ปึกๆ…ปักๆ…ตึก…ผลัวะ…
นอกจากเสี่ยวหงที่ไม่ได้ลงมือเพราะไม่เข้าใจแล้ว ทุกคนที่เหลือล้วนนอนแอ้งแม้งบนพื้นด้วยใบหน้าที่บวมปูด…
สามนาทีต่อมา
ทุกคนหลับตา
ไป๋หลิงกับเสี่ยวหงลืมตา ชี้ไปที่จงหย่งเหยียนพร้อมกันแล้วยิ้มอย่างรู้ใจกัน
อันหลินทำหน้าไร้อารมณ์ “ฟ้าสว่างแล้ว ทุกคนลืมตาได้”
เมื่อทุกคนลืมตาแล้ว เขาก็พูดต่อว่า “จงหย่งเหยียนเจ้าถูกฆ่าแล้ว กล่าวความรู้สึกหน่อยสิ”
จงหย่งเหยียนโบกพัด วิเคราะห์เรื่องราวอย่างจริงจัง
ทั้งแปดคนเล่นเกมฆ่าหมาป่ากันภายใต้บรรยากาศที่เริงร่าต่อไปด้วยประการฉะนี้…
………………….
