“เสี่ยวหง เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่” อันหลินถามอย่างตึงเครียด
เขากลัวว่าหลังเสี่ยวหงสืบทอดสายเลือดแล้ว พูดสิ่งใดไม่เข้าหูก็จะกลายเป็นสัตว์ประหลาด แบบนั้นคงเสียภาพลักษณ์แย่
“อืม…รู้สึกร้อนไปทั้งตัว ข้าลองแปลงร่างดีไหม” เสี่ยวหงพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้เพราะเพิ่งตื่นนอน
ร้อนไปทั้งตัว? แปลงร่าง?
อันหลินสะดุ้งโหยง “ไม่ต้อง อยู่แบบนี้ไปก่อนเถอะ!”
หากว่าแปลงร่างจริงละก็…
ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะไม่ใช่เสี่ยวหงที่ร้อน แต่พวกอันหลินจะร้อนแทนแล้ว!
“หากว่ามีอาการอะไร ต้องรีบบอกข้าทันทีนะ” จู่ๆ อันหลินก็พูดเสริม
“อืม” เสี่ยวหงได้ฟังก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย ลดหัวของมันกลับเข้าไปนอนต่อ
ร่างของไป๋หลิงมลายหายไปดุจแสงสลายตัว
หลังวิงเวียนศีรษะอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็กลับมายังที่เดิมอีกครั้ง
“พี่อัน ข้าว่าพวกเรากลับกันดีกว่า” เหมียวเถียนกระซิบเสนอแนะ
การทดสอบสายเลือดอำมหิตเป็นที่สุด หากไม่ได้อันหลินทุ่มสุดตัว พวกเขาทุกคนคงตายที่นี่เป็นแน่
มิหนำซ้ำไป๋หลิงที่ยัดเยียดอย่างไม่มีเหตุผลคนนั้น รู้สึกราวกับขุดหลุมให้พวกเขาติดกับอยู่ร่ำไป ทำให้ไม่มีความปรารถนาอยากจะเดินต่อไปแล้วจริงๆ
อันหลินพยักหน้า อาการบาดเจ็บของเขากับเจ้าอัปลักษณ์ยังไม่หาย อย่างอื่นไม่ว่า หากว่าต้องเจอกับการทดสอบที่มีระดับความยากเช่นเดียวกับการทดสอบสายเลือด พวกเขาต้องตายยกกลุ่มแน่
“ไปกันเถอะ พวกเรากลับกันเถอะ” อันหลินพูด
จากนั้น พวกเขาก็เริ่มเดินย
