กรร้างแห่งนั้น ไม่ถูกทำลายก็กลายเป็นสถานที่ปิดตายไปแล้ว”
คำพูดของซุนเซิ่งเหลียนจบลงเพียงเท่านี้ ในใจทุกคนเริ่มประหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมาแล้ว
เพราะเหตุใดทำไมแคว้นจื่อซิงถึงเปลี่ยนจากแคว้นที่อ่อนแอที่สุด กลายเป็นแคว้นอันดับสองในบรรดาเก้าแคว้นภายในระยะเวลาแค่หนึ่งพันปี สิ่งที่แอบแฝงอยู่ก็ชวนให้ขนหัวลุกแล้ว
มรดกสืบทอดจากสถาบันวิจัยสองแห่ง สามารถทำให้แคว้นจื่อซิงเกิดการเปลี่ยนแปลงราวพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
เช่นนั้นสถาบันวิจัยหมายเลขแปดสิบแปดที่พวกเขาอยู่ มรดกของมันจะไม่ยิ่งใหญ่เหนือธรรมชาติเลยเหรอ!
“ท่าทาง…โบราณสถานแห่งนี้จะพรากชีวิตไปได้จริงๆ!” ลั่วจื่อผิงพูดอย่างเชื่องช้า
ยิ่งผลประโยชน์มากเท่าใด อันตรายที่แฝงเร้นก็จะสูงมากเท่านั้น
จะไปหรือไม่ไปกันล่ะ
พวกเขาสบตากันแวบหนึ่ง
หลังลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายทุกคนก็ลงมติเป็นเอกฉันท์ว่าจะลองดูสักตั้ง
อันหลินนำทุกคนเข้าไปในทางเดินมืดสนิท ทุกก้าวล้วนระแวดระวัง ด้วยเกรงว่าจะไปแตะต้องกลไกอะไรเข้า
“มืดจังเลย ห้องโถงสว่างโร่ปานนั้น มาถึงที่นี่กลับมืดตึ๊ดตื๋อ รังแกกันเกินไปแล้วกระมัง” เหมียวเถียนบ่นกระปอดกระแปด
“นี่เป็นวิธีสร้างบรรยากาศน่ากลัว ลูกไม้เดิมๆ” จงหย่งเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ
ขณะนั้นเอง เจ้าอัปลักษณ์ก็พูดขึ้นมาว่า “คือว่า…เราเปิดไฟกันดีไหม”
“หา” ทุกคนมองเจ้าอัปลักษณ์อย่างพร้อมเพรียงกัน ราวกับจะบอกว่า ‘ปุ่มอยู่ตรงไหน ทางเดินนี่เป็นบ้านเจ้าหรือ’
ต่อมา พ
