ก้าวหน้าขึ้นทุกวัน’
อันหลิน “…”
ดีมาก เยี่ยมไปเลย
ใครบอกเขาได้บ้างว่า มนุษย์ที่มีขุมพลังสัตว์…
จะบำเพ็ญเพียรอย่างไร!!!
ให้ตายสิ!
หากระบบแปลงร่างได้ อันหลินจะจิกหัวจัดการมันสามวันสามคืนแน่!
นี่มันเป็นการขุมหลุมให้เขา รอเขากระโดดลงไปแล้วไม่แยแสชัดๆ!
อันหลินรู้สึกปวดใจมาก โมโหจนเริ่มหายใจลำบากขึ้นมาแล้ว
ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะสงบสติอารมณ์อันย่ำแย่ได้
ช่างมันเถอะ…
ถึงตอนนั้นค่อยถามเจ้าอัปลักษณ์แล้วกันว่าบำเพ็ญเพียรอย่างไร
อย่างมากก็แค่…
เลิกเป็นคนไปเสีย
เขาหยิบยันต์ตอบสนองออกมา เริ่มสัมผัสตำแหน่งของเจ้าอัปลักษณ์
พวกเขาไม่ได้ไกลมากนัก ยังอยู่ในละแวกเขาเมฆา
อันหลินถือยันต์ตอบสนอง เริ่มขี่ก้อนอิฐเหาะเหินไปตามพลังปราณ
หลังเหาะมาได้ระยะหนึ่ง เขาก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นโชยมา
กลิ่นหอมนั้นช่างวิเศษยิ่งนัก ราวกับมีรสชาติแตกต่างกันหลายชนิดผสมปนเปกัน…
เขาขนลุกไปทั้งตัว นี่มันกลิ่นของวัวสายรุ้ง!
เขาเร่งความเร็วไปอย่างไม่รั้งรอ “วัวสายรุ้ง ข้ามาแล้ว ฮ่าๆ ๆ…”
เป็นตามที่คาด เขาเห็นกองไฟและพวกลั่วจื่อผิงอยู่ไกลๆ!
ก้อนอิฐลงจอด อันหลินกระโดดลงมาแล้วโพล่งขึ้นมาทันทีว่า “พวกเจ้ากำลังกินวัวสายรุ้งใช่ไหม!”
ทุกคนพยักหน้า จากนั้นก็จ้องเขาด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความเวทนา
อันหลินมองภาพรอบๆ กองไฟ เกิดสังหรณ์ใจไม่ดี
“ยัง…ยังมีอีกไหม” เขาน้ำตาคลอ
ขณะนั้นเอง เหมียวเถียนก็เรอออกมาอย่างอดไม่ได้
ซุนเซิ่งเหลียนยิ้มบางๆ “หัวหน้า
