หลังอันหลินเหาะเหินกลางอากาศอย่างสบายอารมณ์อยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เหนื่อยล้า
การขี่กระบี่ของเขายังอยู่ในระดับพื้นฐาน
ทว่าทักษะการขี่ก้อนอิฐนั้น เขาอยู่ในระดับที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว!
ราชาอันหลินหวนกลับมา สมาชิกทุกคนต่างก็ต้อนรับด้วยสายตา
พวกเขาแสดงความนับถืออย่างสูงสุดต่ออันหลิน ผู้ซึ่งสนุกสนานกับการขี่ก้อนอิฐที่อัปลักษณ์ขนาดนี้
อันหลินสะบัดผม ถามยิ้มๆ ว่า “ไข่นกสุกแล้วหรือยัง”
เจ้าอัปลักษณ์พยักหน้า “สุกแล้ว เรากินฟองหนึ่งกันก่อนดีไหม ใครไม่อิ่มค่อยกินอีกสองฟองที่เหลือ”
ไข่แต่ละฟองมีขนาดเท่าแตงโม สำหรับปริมาณอาหารต่อคน ถือว่าเพียงพอแล้ว
แต่หากว่าชอบกินมากเป็นพิเศษ ถึงตอนนั้นค่อยแบ่งก็สิ้นเรื่อง
อันหลินหยิบไข่นกฟองหนึ่งขึ้นมา เปลือกผ่านการย่างมายังคงร้อนระอุ
เขาแกะเปลือกด้านบนออกเบาๆ เผยให้เห็นไข่ขาวนวลแวววาว
เนื้อไข่สีจางส่งกลิ่นหอมโชยแตะจมูก ทำให้ความอยากอาหารของเขาเพิ่มพูน
เขากัดไข่ขาวไปคำหนึ่งอย่างอดรนทนไม่ไหว กลิ่นหอมของไข่วนเวียนตรงปลายลิ้น นุ่มละมุนอร่อยเป็นที่สุด!
“อ๊าก…อร่อย!”
อันหลินอดเอ่ยปากชมไม่ได้ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินไม่หยุด
ไม่นานเขาก็ได้กินไข่แดง
ไข่แดงสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมกรุ่น
เขาทนไม่ไหวแล้ว เมื่อกัดลงไป ไข่แดงกลับมีกลิ่นหอมของเนื้อย่าง รสชาติแผ่ซ่านไปทั่วลิ้นในเสี้ยววินาที
กลิ่นหอมจากการย่างและกลิ่นหอมของไข่ผสมผสานกัน แผ่ซ่านแต่กลับไม่เลี่ยน สร้างความสุขส
