มอย่างสูงสุดให้กับความอร่อย!
อร่อย…เหลือเกิน!
ห้าคนกับสัตว์หนึ่งตัวกินอย่างตะกละตะกลาม ไม่นานก็กินไข่ปิ้งตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง
จากนั้น สายตาของทุกคนก็จับต้องไปที่ไข่ปิ้งอีกสองฟองที่เหลือ
แววตาของแต่คนเร่าร้อน
ใช่แล้ว พวกเขายังกินไม่พอ!
ทุกคนสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย
พวกเขารู้ว่าถึงเวลาตัดสินแล้ว!
“ข้าตัวเล็กที่สุด ขาดสารอาหาร อยู่ในวัยเจริญเติบโต ฉะนั้นพวกเจ้าให้ไข่กับข้าฟองหนึ่งดีไหม” เหมียวเถียนจ้องทุกคนด้วยดวงตาที่รื้นน้ำตา พูดด้วยท่าทางน่าสงสาร
จงหย่งเหยียนแสยะยิ้ม โบกพัดพลางโต้แย้งว่า “สหายเหมียว เจ้าเจริญวัยแล้ว ต่อให้กินอย่างไรก็ไม่โต ว่ากันตามเหตุผล เรามาเล่นต่อสำนวนกันดีไหม ใครชนะคนนั้นได้กิน”
ลั่วจื่อผิงที่ไม่มีความรู้คัดค้านคนแรกทันที “ต่อสำนวนบ้าบออะไร ควรจะแบ่งอาหารตามความต้องการ ข้าตัวใหญ่ขนาดนี้ กินไข่เล็กๆ ฟองเดียวจะไปอิ่มได้อย่างไร ฉะนั้นข้าต้องกินอีกฟอง!”
ซุนเซิ่งเหลียนเบะปากเล็กน้อย พูดอย่างเฉยชาว่า “หน้าอกข้าใหญ่ พวกเจ้าควรจะฟังข้า! ข้าควรจะมีสิทธิ์ในไข่ฟองหนึ่ง!”
เหมียวเถียน “…”
จงหย่งเหยียน “…”
ลั่วจื่อผิง “…”
จากนั้นทั้งสี่คนก็โต้แย้งด้วยเหตุผลของตัวเองอย่างไม่ลดละ
แต่ผ่านไปพักใหญ่ พวกเขาก็ยังไม่ได้ข้อสรุปอยู่ดี
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงเบนสายตาไปที่อันหลิน
เหมียวเถียน “เจ้าเป็นหัวหน้า ทำไมเจ้าถึงไม่พูดอะไรเลย เจ้ามีคำแนะนำในการแบ่งอย่างยุติธรรมไหม”
อันหลินได้ฟังก็ยก
