ห้าร้อยกว่าลี้”
“ห้าร้อยกว่าลี้หรือ” อันหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย หากดูจากความเร็วในตอนนี้แล้ว อาจจะต้องใช้เวลาสองสามวันกว่าจะถึงจุดหมาย
แต่เขาไม่อยากรอนานเช่นนั้นแล้ว ของอร่อยปานนี้ รอแค่วันเดียวก็ทรมานแล้ว!
จากนั้น เขาก็หยิบอิฐก้อนหนึ่งออกมา
“ใหญ่ขึ้นๆ ๆ…”
อันหลินควบคุมให้ก้อนอิฐสีดำลอยกลางอากาศ ทำให้มันขยายใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายก็กลายเป็นอิฐขนาดห้าตารางเมตร
“มา! พวกเจ้าขึ้นมาให้หมด!” เขาเริ่มร้องเรียกทุกคน
พวกลั่วจื่อผิงตาลุกวาว พากันกระโดดขึ้นก้อนอิฐลอยฟ้า
แม้มันจะอัปลักษณ์ไปหน่อย แต่พื้นที่กว้างขวางแบบนี้ จุคนได้ไม่น้อยเลย
อันหลินหัวเราะร่า กระโดดขึ้นอิฐแล้วสำแดงวิชาม่านแสง
แม้พาคนเหาะเหินจะผลาญพลังปราณเป็นจำนวนมาก แต่เขามียาบำรุงกำลัง ไม่ใช่ปัญหาใหญ่แต่อย่างใด
“ไปเลย!”
อันหลินตะโกนลั่น ก้อนอิฐสั่นระริก จากนั้นก็พุ่งตัวขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยังที่ราบสูงแห่งวายุทางตะวันตกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว
ทว่าดูเหมือนพวกเขาจะลืมไปว่า บนพื้นยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งอยู่
…
กลุ่มทหารที่สวมชุดเกราะ มองก้อนอิฐสีดำที่ค่อยๆ หายลับไปในฟากฟ้าอย่างเงียบงัน
ทหารหนึ่ง “พวกเขาลืมเราแล้วใช่ไหม”
ทหารสอง “พวกเราไร้ตัวตนแต่แรกอยู่แล้ว ถูกลืมก็เป็นเรื่องปกติ”
ทหารสาม “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าพวกเขาจงใจล่ะ”
ทหารสี่ “เศร้าใจ อยากร้องไห้…”
ทหารห้า “แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไรกันดี”
ทหารหก “…”
……………………………
