อันหลินไปแล้ว
แต่ปกติแล้ว สัตว์ประหลาดจำพวกสัตว์ปีกเป็นสิ่งที่ยากเกินอาจเอื้อม พวกเขาจึงไม่หวังอะไรมากนัก
ฉึก!
ผีเสื้อยักษ์ตัวหนึ่งถูกอันหลินฟันเป็นสองท่อน เลือดสีขาวสาดกระจาย
ทุกคนขมวดคิ้วอย่างพร้อมเพรียงกัน สัตว์ประหลาดตัวนี้…
ชัดเจนว่าไม่อร่อย!
ด้วยเหตุนี้ พวกอันหลินจึงข้ามป่าข้ามเขา เดินลึกเข้าไปอีก
ปัก!
เจ้าอัปลักษณ์ฟาดยูนิคอร์นสีแดงตัวหนึ่งตายคากระบอง
เมื่อเห็นร่างกายกำยำของยูนิคอร์น ในที่สุดทุกคนก็พยักหน้าอย่างหาดูได้ยาก
สัตว์ประหลาดตัวนี้…
กินได้!
อันหลินจึงเก็บยูนิคอร์นใส่แหวนมิติด้วยประการฉะนี้
เหล่าทหารที่ติดตามพวกอันหลินน้ำตาไหลพราก
ยูนิคอร์นเป็นชนิดที่หายากในหมู่สัตว์ประหลาดเชียวนะ ราคาสูงนัก!
ตอนแรกพวกเขาอยากแบกกลับไป น่าเสียดายที่ถูกเก็บไปเสียแล้ว…
“ข้าจะบอกอะไรให้นะ ลึกเข้าไปในเขตหมื่นป่า มีสัตว์ประหลาดที่ชื่อว่าวัวสายรุ้ง เนื้อของมันไม่เพียงแต่อร่อยอย่างยิ่ง แต่ยังให้รสชาติที่แตกต่างกันถึงเจ็ดอย่าง เช่นเดียวกับชื่อของมัน ซับซ้อนหลากหลาย” เจ้าอัปลักษณ์พูดอย่างมีชีวิตชีวา
เมื่อทุกคนได้ยินคำบรรยายของมัน ต่างก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แววตาลุกโชน
อันหลิน “เจ้าอัปลักษณ์ วัวสายรุ้งที่เจ้าว่า ปกติแล้วอาศัยอยู่บริเวณไหน”
เจ้าอัปลักษณ์ชี้ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ “ตามที่ข้ารู้มา ที่ราบสูงแห่งวายุทางตะวันตกเฉียงใต้ มักจะมีวัวสายรุ้งปรากฏตัว แต่เป็นที่ใดข้าไม่เคยไป ห่างจากที่นี่ราวๆ
