อย่างเป็นกังวล
อันหลินกำลังจะพูดว่าไม่มี จู่ๆ ขุมพลังสัตว์สองเม็ดในท้องก็ประสานงากัน
ความขัดแย้งและการผสมผสานระหว่างไอเย็นและไอร้อน ทำให้ทั้งหนาวและร้อน เกิดความรู้สึกสองอย่างที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว
อันหลินเบิกตากว้าง มีควันขาวลอยออกจากจมูกเป็นระลอกๆ
ฟิ้ว!
สามคนหนึ่งสัตว์ล้วนเป็นนักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณ พากันเคลื่อนตัวออกไปไกลสิบกว่าเมตรในพริบตา
อันหลิน “เอ่อ…”
เขาเรอออกมาเสียงดัง สีหน้าพออกพอใจ
“พี่อัน ไม่เป็นไรใช่ไหม เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง” เจ้าอัปลักษณ์เบิกตาดุจโคมไฟกว้าง เอ่ยถามด้วยความใส่ใจ
อันหลินมองทุกคนที่อยู่ไกลออกไป พูดอย่างเศร้าซึมว่า
“ไม่เป็นไร…เพียงแต่ว่าปฏิกิริยาของพวกเจ้าทำให้ข้ารู้สึกเศร้ามาก”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
เซวียนหยวนเฉิง “…”
…
อันหลินหยิบขุมพลังสัตว์เม็ดสุดท้ายขึ้นมา มันเป็นของงูสามเศียร เซวียนหยวนเฉิงเป็นคนเอามาให้เขา
ขุมพลังสัตว์เม็ดนี้เขียวมรกตดุจหยก ท่าทางดูเหมือนมีพิษ เขาจึงเก็บไว้กินเป็นลำดับสุดท้าย
“ไม่ต้องห่วง ข้าเตรียมยาแก้พิษไว้ให้เจ้าแล้ว” สวีเสี่ยวหลานพูดอย่างรู้ใจอยู่อีกมุม
อันหลินมองสวีเสี่ยวหลานอย่างซาบซึ้งแวบหนึ่ง จากนั้นก็แลบลิ้นออกมาเลียขุมพลังสัตว์
“รสชาติเป็นอย่างไร” ซูเฉี่ยนอวิ๋นถามอย่างใคร่รู้
เมื่ออันหลินได้ฟังมุมปากก็กระตุก ท่าทางซูเฉี่ยนอวิ๋นจะยึดถือยึดมั่นกับคำถามที่ว่าขุมพลังสัตว์อร่อยหรือไม่เอามาก
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้หญิงสาวไร้เดียงสาคน
