าวมาเยือน
ลำแสงกระบี่สีฟ้าพุ่งผ่านไป ดุจดังเชือกเส้นเล็กที่ตัดขาดฟ้าดิน
สิงโตที่แผ่รังสีดำทะมึนยังอยู่ในท่วงท่ากระโจนดังเดิม ถูกฟันเป็นสองท่อนโดยที่ไม่มีโอกาสตอบโต้ด้วยซ้ำ กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งตกลงสู่พสุธา
เพียงแค่ใช้ยันต์ ก็สังหารสัตว์ภูตสองตัวไปในเสี้ยววินาที!
อันหลินนำยันต์อีกแผ่นออกมา พูดกับหมีขาวยักษ์กับช้างที่เหลืออย่างเย็นเยือกว่า “หากพวกเจ้าไม่กลัวตายละก็ เข้ามาเลย!”
พลังยุทธ์บรรลุถึงระดับของสัตว์ภูต ต่อให้พูดไม่ได้ ก็เข้าใจภาษามนุษย์
เขาไม่อยากใช้ยันต์แผ่นนี้ มันเป็นไพ่ตายเอาตัวรอดเชียวนะ ใช้แผ่นหนึ่งลดลงแผ่นหนึ่ง
อันหลินแค่อยากชักยันต์ออกมาเพื่อข่มขู่พวกมันเท่านั้น เพราะสภาพน่าสังเวชของสิงโตสองตัวนั้น สัตว์ภูตสองตัวนี้ก็เห็นประจักษ์แก่สายตาแล้ว
ใครเล่าจะรู้ว่าหมียักษ์กับช้างไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง แต่ยังคงก้าวเข้ามาประชิดอันหลินด้วยท่าทีเย็นชา
ให้ตายสิ! ไม่กลัวตายงั้นเหรอ!
ปากของอันหลินขมุบขมิบ เก็บแผ่นยันต์เข้าแหวนมิติ
จากนั้นก็สาวเท้าแล้วเผ่นแน่บ!
“สวีเสี่ยวหลาน! ช่วยด้วย!”
อันหลินตะโกนลั่น พร้อมกับวิ่งไปทางสวีเสี่ยวหลาน…
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะสิงโตขวางทางเขา จึงจำใจต้องใช้ยันต์
ตอนนี้เหลือสัตว์ภูตแค่สองตัวแล้ว เขาสู้ไม่ไหวจะหนีไม่ได้เชียวหรือ
หากจะต้องใช้ไพ่ตายรักษาชีวิตแล้ว สู้ทิ้งศักดิ์ศรีเสียยังดีกว่า
เพราะว่า…
ชีวิตต่างหากที่สำคัญที่สุด!
เมื่อหมีขาวกับช้างเห็นฉากนี้ก็ชะ
