“โล่กำบัง!”
เจิ้งเชียนชิวตะโกนลั่น
บนกำแพงเมือง มือของทหารร่วมพันนายส่องแสงสีขาว ยกขึ้นแล้วตบไปที่ผิวกำแพง
ทันใดนั้น กำแพงเมืองก็มีม่านสีขาวบางหนึ่งชั้นปกคลุม
บัดนี้กองทัพสัตว์มาถึงตีนกำแพงเมืองและกำลังพุ่งชนแล้ว
การพุ่งชนอย่างแรงทำให้กำแพงเมืองสั่นสะเทือน แต่ไม่อาจทลายการป้องกันชั้นนี้ได้
สัตว์ประหลาดมีปีกร่วมร้อยตัวบินเหนือกำแพงเมือง อ้าปากกว้างจะเข้าไปกัดทึ้งเหล่าทหาร
ในตอนนั้นเอง เซียนกระบี่หลิงเซียวก็ก้าวเท้าออกไป ชักกระบี่แล้วตวัดฟัน ลำแสงยาวร้อยจั้งพุ่งผ่านอากาศ
ลำแสงกระบี่อันน่ากลัวทำให้มิติเริ่มสั่นไหว สัตว์ประหลาดนับร้อยถูกลำแสงกระบี่โจมตี กลายเป็นชิ้นเนื้อกองใหญ่ในพริบตา
อันหลินเพิ่งเคยเห็นอาจารย์ที่ปรึกษาลงมือเป็นครั้งแรก อดพูดไม่ได้ว่าท่าทางเช่นนั้นช่างเท่เหลือเกิน!
ลูกศิษย์ใช้พลังเซียนระยะไกลโจมตีฝูงสัตว์ประหลาดบนพื้น
เพราะยามสัตว์อพยพ จำนวนของสัตว์ประหลาดเยอะและหนาแน่น
ยามพวกเขาปล่อยพลังเซียน แม้แต่แรงเล็งเป้าหมายยังเหลือเฟือ เพียงแต่จำเป็นต้องปล่อยพลังอย่างต่อเนื่อง
จอมขมังเวทย์บนกำแพงเมืองก็ปล่อยลูกไฟ ศรน้ำแข็งโจมตีสัตว์ประหลาดเบื้องล่างไม่หยุดไม่หย่อนเช่นกัน
ไม่นานก็มีสัตว์ประหลาดสองสามร้อยตัวถูกสังหาร
พลังเซียนที่มีอานุภาพร้ายแรงหนึ่งเดียวที่อันหลินใช้ได้ในตอนนี้ มีแต่หมัดสะเทือนขุนเขา
เมื่อใช้หมัดสะเทือนขุนเขา หากโชคดีละก็ จะทำให้สัตว์ประหลาดตายตัวหรือสองตัวได้
