สมาชิกกลุ่มอันหลินจวนจะถึงเมืองติ้งอันแล้ว
พวกเขามองเห็นกำแพงเมืองดำสนิทสูงร่วมสิบจั้งแล้ว มันโอ่อ่าน่าเกรงขามยิ่งนัก
เหนือกำแพงเมือง มีเงาคนนับไม่ถ้วนเคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมพร้อมต่อสู้
“ใกล้ถึงแล้ว พวกเราเร่งกันอีกหน่อย!”
อันหลินให้กำลังใจสมาชิกที่อยู่ด้านหลัง
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนกร้าวดังมาจากท้องฟ้า
“สหายอันหลิน ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”
อันหลินเงยหน้ามอง เห็นลู่จ้านและนักเรียนสิบกว่าคนกำลังยืนอยู่บนฝาหม้อ
ไม่สิ เป็นศาสตราวุธขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายฝาหม้อต่างหาก
เมื่อได้ยินประโยคนั้น อันหลินก็พลันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา ตะโกนเสียงดังว่า “อย่า! เจ้าลิงเป็นพวกเดียวกัน หยุด…”
“วานรปีศาจอัปลักษณ์ จะหนีไปไหน!” ลู่จ้านแผดเสียง สายฟ้าทรงกลมพุ่งออกมาจากมือของเขา
ตูม!
สายฟ้าระเบิด!
เจ้าอัปลักษณ์ที่วิ่งอยู่ด้านหน้าสุด ไม่ทันระวังถูกโจมตีที่แผ่นหลัง ล้มคะมำลงไป
“นะ…” ริมฝีปากของอันหลินสั่นระริก
ยังพูดไม่ทันจบ เจ้าอัปลักษณ์ก็โดนโจมตีเข้าอย่างจังจนล้มลงไปแล้ว
ลู่จ้านเพิ่งรู้สึกตัวจากคำพูดของอันหลิน เขาชะงักงัน
วานรอัปลักษณ์เป็นพวกเดียวกันหรือ
ก็จริง อันหลินพิลึกมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เก็บวานรอัปลักษณ์ตัวหนึ่งมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร…
เขารีบบังคับให้ฝาหม้อเหาะไปหยุดอยู่ข้างๆ ราชาวานร เอ่ยปากขอโทษทันที “ขอโทษนะ มันฉุกละหุก ไม่คิดว่าจะเป็นการเข้าใจผิด ลู่จ้านคนนี้วู่วามเอง”
เจ้าอัปลัก
