ษณ์ลุกขึ้น ดวงตาสุกใสดุจโคมไฟคู่นั้นมีน้ำตาคลอหน่วย
ให้ตายสิ เข้าใจผิดอีกแล้ว!
โลกใบนี้เป็นอะไรไป หน้าอัปลักษณ์ก็เป็นความผิดด้วยหรือ!
กองทัพสัตว์ด้านหลังเข้ามาใกล้แล้ว พวกอันหลินกระโดดขึ้นฝาหม้อของลู่จ้านตามคำเชิญชวน
ส่วนทหารทั้งหลายที่ตามหลังพวกเขา กลับเลือกเลี้ยวเป็นมุมฉากเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหว หลบหลีกความรุนแรงจากกองทัพสัตว์
อันหลินยืนอยู่บนฝาหม้อ บนศาสตราวุธเหาะเหินมีนักเรียนยืนอยู่ร่วมสิบกว่าชีวิต
แม้จะเหาะได้ไม่เร็ว แต่เหนือกว่าตรงที่จุคนได้เยอะ
บนฝาหม้อเนื้อที่หนึ่งจั้ง เบียดกันสักหน่อย จุคนสิบกว่าคนนั้นไม่ใช่ปัญหา
หากไม่ใช่เพราะการเหาะเหินแบบบรรจุคนต้องจ่ายด้วยหินวิญญาณ แถมยังเป็นจำนวนมหาศาลด้วยละก็ ตอนที่วิ่งมาราธอนเมื่อหลายวันก่อน ลู่จ้านคงจะเอาฝาหม้อออกมารับสหายหลายๆ คนไปด้วยกันแล้ว
บนฝาหม้อ เฉินจื่อซียืนอยู่ด้านหลังสุด
ในมือของนางถือดอกไม้สีม่วง ละอองเกสรโปรยปรายตามแรงลม ลอยไปหากองทัพสัตว์ที่ไล่ตามอย่างไม่ลดละ
ลู่จ้านอธิบายกับอันหลินว่า “ดอกไม้มีชื่อว่าดอกรักอนธการ เป็นดอกวิเศษขั้นสาม ละอองเกสรของมันจะสร้างความลุ่มหลงให้กับเหล่าสัตว์ประหลาดอย่างรุนแรง มันสามารถสร้างกองทัพสัตว์ได้อย่างง่ายดาย! ส่วนสำคัญของดอกรักอนธการอยู่ที่ละอองเกสรของมัน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของห้องเรา สหายเฉินจื่อซีทุ่มเทสุดตัวเชียวล่ะ”
เฉินจื่อซีได้ฟังก็ยิ้มน้อยๆ ไม่พูดอะไร กวนละอองเกสรของดอกรักอ
